บทที่ 1979

เผยอวี้ช่วยประคองผู้รอบรู้ที่เปียกโชกไปทั้งตัวเดินมา และด้วยความช่วยเหลือของทั้งสองคน หลิงอวี๋จึงลงมาจากต้นไม้ได้อย่างราบรื่น

นางปวดร้าวไปทั้งตัว อาภรณ์ที่สวมอยู่บนตัวก็ฉีกขาดไปหมด และตามเนื้อตัวก็มีบาดแผลอยู่มิน้อย

“พี่ใหญ่ของข้าเล่า?”

เผยอวี้มิเห็นเซียวหลินเทียน จึงเอ่ยถามออกมา

“เขาถูกสัตว์ประหลาดตัวนั้นพาตัวไปแล้ว!”

หลิงอวี๋จึงเอ่ยปลอบใจ “ข้าว่าลูกพี่ลูกน้องของท่านมีวรยุทธ์สูงมากนะ เขาน่าจะกลับมาได้อย่างปลอดภัย!”

“ข้าจะไปดูสักหน่อย พวกเจ้ารออยู่ที่นี่เถิด!”

เผยอวี้เป็นห่วงเซียวหลินเทียน ดังนั้นหลังจากที่ทำคบเพลิงให้พวกเขาหนึ่งอันแล้ว เขาก็จะไปตามหาเซียวหลินเทียนตามเส้นทางที่สัตว์ประหลาดทิ้งร่องรอยเอาไว้

“ทางที่ดีเจ้าอย่าไปจะดีกว่า มิใช่ว่าข้าจะขู่ให้เจ้ากลัว แต่บริเวณนี้ล้วนเป็นหญ้าพิษและสมุนไพรพิษทั้งนั้น บางชนิดแม้แต่ข้าก็มิรู้ว่ามันคืออะไร!”

หลิงอวี๋เอ่ยอย่างมีเจตนาดี “สัตว์ประหลาดตัวนี้เติบโตมาด้วยการกินหญ้าพิษและสมุนไพรพิษ เจ้าช่วยมิได้ก็อย่าไปเพิ่มภาระจะดีกว่า! เชื่อพี่ใหญ่ของเจ้าเถิด เขาจะต้องกลับมาอย่างปลอดภัยแน่นอน!”

เผยอวี้ เซียวหลินเทียนและคนอื่น ๆ ล้วนเดาออกว่าสิงอวี๋ก็คือหลิงอวี๋

เผยอวี้ครุ่นคิดแล้วก็ยอมแพ้ไป

สิงจั๋วได้รับบาดเจ็บ และสภาพหลิงอวี๋ตอนนี้ก็อ่อนแอเกินไปเช่นกัน หากตนไปแล้วและมีสัตว์ประหลาดอะไรมาอีก เช่นนั้นทั้งสองคนคงจะรับมือมิได้อย่างแน่นอน

หลิงอวี๋คือคนที่พวกเขาทำทุกวิถีทางเพื่อตามหา เขาไม่มีทางยอมให้หลิงอวี๋ได้รับบาดเจ็บอีกแน่

“ให้ข้าพาพวกเจ้ากลับไปก่อนเถิด!”

เผยอวี้เอ่ยออกมา

“อยู่รอที่นี่เถิด บางทีพี่ใหญ่ของเจ้าอาจจะต้องการความช่วยเหลือจากพวกเราก็ได้!”

หลิงอวี๋รู้สึกเหนื่อยล้ามาก นางจึงนั่งลงใต้ต้นไม้ และวางแผนว่าจะกินอะไรสักหน่อยเพื่อฟิ้นฟูพลัง

ผู้รอบรู้เองก็มิอยากขยับไปไหนอีก เซียวหลินเทียนไปเสี่ยงอันตรายเพียงลำพังเพื่อช่วยพวกเขา เขาจึงมิอาจจากไปโดยมิไยดีได้

เขานำอาหารแห้งและถุงน้ำออกมา จากนั้นก็แบ่งกินกับหลิงอวี๋