บทที่ 1980

เมื่อผู้รอบรู้ได้ฟังที่เผยอวี้พูดมาก็มิรู้ว่าควรจะเชื่อใครแล้ว

“สิงจั๋ว ถึงอย่างไรตอนนี้เราก็ยังไปไหนมิได้อยู่แล้ว เจ้าลองไปถามพี่น้องในอดีตของเจ้าดูก็ได้ว่าความเป็นจริงเป็นเช่นนี้หรือไม่?”

เผยอวี้เอ่ยอย่างอดทน “เจี่ยงหัวถูกจักรพรรดิของเราสังหารไปแล้ว เขาทรยศสือหรง และทำให้ครอบครัวของเขาต้องตายอย่างน่าอนาถด้วยน้ำมือของมหาปราชญ์ ครั้งนี้สือหรงก็ติดตามพวกเรามาที่เมืองหลวงแดนเทพเช่นกัน และต้องการจะสร้างตำหนักปีกเงินขึ้นใหม่ที่เมืองหลวงแดนเทพ!”

“นอกจากนี้ ข้าก็มีวรยุทธ์สูงกว่าเจ้าด้วย หากข้าเป็นคนเลว เหตุใดข้าต้องอธิบายให้เจ้าฟังด้วย ข้าสังหารเจ้าไปเสียก็จบแล้ว!”

ผู้รอบรู้คิดแล้วก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผล เขาจึงเอ่ยอย่างโกรธ ๆ “ข้าจะไปสืบดู หากพิสูจน์ได้ว่าเจ้าพูดโกหก ข้าจะไม่มีวันปล่อยพวกเจ้าไปแน่!”

“แม้ว่าวรยุทธ์ของข้าจะมิสูงเท่าของเจ้า แต่ข้าจะใช้วิธีของข้าเองแก้แค้นให้อาจารย์ของข้าอย่างแน่นอน!”

หลิงอวี๋นั่งฟังอยู่ด้านข้างอย่างเงียบ ๆ ก็รู้สึกตกใจเล็กน้อย

หากเป็นเช่นนี้ ก็แสดงว่าคนของตำหนักปีกเงินเหล่านั้นก็ล้วนกลายเป็นคนของเซียวหลินเทียนแล้ว เช่นนั้นเซียวหลินเทียนจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้น แล้วตนจะไปแก้แค้นเขาได้หรือ?

นางมองไปทางป่าลึกที่มืดมิด เมื่อครู่เซียวหลินเทียนช่วยชีวิตตนไว้ และก่อนหน้านี้ตนก็เคยช่วยเขาไว้ ดังนั้นก็นับว่าเท่าเทียมกันแล้ว

นางมิได้ติดหนี้เขา แต่เขายังคงติดหนี้ตนไว้หนึ่งชีวิต และบัญชีนี้เขาต้องชดใช้คืน!

“เพิ่งจะเอ่ยถึงฮองเฮาของเราไป… แม่นางสิง พวกเจ้ามิรู้จักใช่หรือไม่? ฮองเฮาของพวกเราก็คือหลิงอวี๋!”

เผยอวี้ดึงหัวข้อนี้กลับมาอีกครั้ง และมองหลิงอวี๋อย่างมีความหมาย “เหตุใดจักรพรรดิของพวกเราจึงเล็งเป้าไปที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยเล่า นั่นก็เพราะว่าสตรีชั่วร้ายผู้นั้นลักพาตัวฮองเฮาของพวกเรามาที่นี่!”

“พวกเราตามหาในเมืองหลวงแดนเทพมาหลายเดือนแล้ว เมื่อรู้ว่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยมาที่เมืองหลวงแดนเทพ พวกเราจึงได้ตามมา แต่จนถึงตอนนี้ พวกเราก็ยังมิพบฮองเฮา!”

หลิงอวี๋รู้จากปากของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยแล้วว่าตนกับเซียวหลินเทียนเคยเป็นสามีภรรยากัน และฮองเฮาที่เผยอวี้เอ่ยถึงก็คือตน

ในตอนนั้นจ้าวหรุ่ยหรุ่ยยังบอกอีกว่า เซียวหลินเทียนตามหานางก็เพื่อจะแก้แค้นให้กับสตรีที่เขารัก ดังนั้นเมื่อเผยอวี้พูดออกมาเช่นนี้ หลิงอวี๋จึงคิดไปว่าเซียวหลินเทียนมาเพื่อสังหารตน

นางเหลือบมองเผยอวี้อย่างมิแยแส จากนั้นก็เอ่ยอย่างเยาะเย้ย “จักรพรรดิของพวกเจ้านี่ช่างดื้อรั้นเสียจริง!”