บทที่ 1981

ที่จริงแล้วหลิงอวี๋มิได้หลับ แต่นางกำลังครุ่นคิดเรื่องราวหลังจากนี้อยู่

เมื่อได้ยินคำตำหนิอย่างโกรธเคืองของเผยอวี้ เปลือกตาของหลิงอวี๋ก็กระตุก แต่ก็มิอยากตามเผยอวี้ไปตามหาเซียวหลินเทียน

เซียวหลินเทียนเป็นศัตรูของตน นางอยากจะให้เขาตาย แล้วความเป็นความตายของเขาเกี่ยวอะไรกับตนเล่า!

แต่ภาพก่อนหน้านี้ก็แวบขึ้นมาตรงหน้า ภาพที่เซียวหลินเทียนโยนนางไปบนต้นไม้ฝั่งตรงข้าม เพื่อป้องกันมิให้นางตกเข้าไปในปากของสัตว์ประหลาด

มิฉะนั้นหากนางตกลงไป หากมิถูกสัตว์ประหลาดกัดตายก็คงถูกสัตว์ประหลาดเหยียบจนตายไปแล้ว

เมื่อนับเรื่องนี้แล้ว ก็นับว่าเซียวหลินเทียนช่วยตนไว้เช่นกัน

หลิงอวี๋จึงลืมตาขึ้นมาอย่างหงุดหงิด แล้วเอ่ยออกไป “พี่ใหญ่ พวกเราก็ไปตามหาเขาด้วยเถิด!”

เนื่องเซียวหลินเทียนเองก็ลงมาเพื่อตามหาผู้รอบรู้เช่นกัน ดังนั้นผู้รอบรู้จึงมิคัดค้านแล้วพยายามลุกขึ้น

เผยอวี้เดินอยู่ข้างหน้า เมื่อเขาได้ยินว่ามีเสียงจากด้านหลัง ก็รู้ว่าพวกหลิงอวี๋เดินตามมาแล้ว

เช่นนี้แล้วเผยอวี้จึงรู้สึกโล่งใจ อย่างน้อยแม้ฮองเฮาจะสูญเสียความทรงจำไป แต่ก็ยังมีความจิตใจดีอยู่มิเปลี่ยนแปลง

เผยอวี้ถือคบเพลิงแล้วเดินไปอย่างช้า ๆ เพื่อให้แสงนั้นส่องเส้นทางให้พวกหลิงอวี๋เดินได้ด้วย

หลิงอวี๋เห็นว่าต้นไม้โดยรอบล้วนหักโค่นไปหมดแล้ว ทั้งหมดนี้เป็นผลงานของสัตว์ประหลาดตัวนั้น เพราะพลังทำลายล้างของมันแข็งแกร่งเกินไปจริง ๆ

เซียวหลินเทียนจะสามารถทำให้สัตว์ประหลาดตัวนั้นเชื่องได้หรือไม่?

“น้องหญิง เมื่อครู่เจ้าบอกว่าสัตว์ประหลาดตัวนั้นมีปีก แล้วก็มีขนสีดำทั้งตัวหรือ?”

ผู้รอบรู้เอ่ยถามขึ้นมา

“ใช่! พี่ใหญ่ ท่านนึกออกหรือไม่ว่าเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกัน?”

หลิงอวี๋เอ่ยปากถามออกไป

“เจ้าเห็นว่ามันมีเขาหรือไม่?”

ผู้รอบรู้เอ่ยถาม

หลิงอวี๋คิดแล้วก็ส่ายหัว “มันมืดเกินไป แสงจากตะบันไฟตอนนั้นก็มีจำกัด ข้าจึงเห็นมิชัดเจน อีกทั้งขนของมันก็ยาวมากด้วย ต่อให้มันจะมีเขาก็คงถูกปิดเอาไว้!”