บทที่ 1982

เผยอวี้ตะลึงไปเล็กน้อย และกำลังจะเอ่ยถามออกไป แต่ก็ถูกหลิงอวี๋แย่งคบเพลิงไปเสียแล้ว

หลิงอวี๋ถือคบเพลิงส่องไปด้านข้าง แล้วเผยอวี้ก็เห็นว่าเถาวัลย์หนาเส้นหนึ่งเคลื่อนไหวอยู่เล็กน้อย

เขายังคิดว่าตนเองตาฝาด ที่นี่ก็ไม่มีลม แล้วเถาวัลย์จะเคลื่อนไหวได้อย่างไรกัน?

หลิงอวี๋จึงหมุนคบเพลิงไปโดยรอบ และสิ่งที่สายตาของนางมองเห็นก็ทำให้นางรู้สึกหายใจติดขัด

เถาวัลย์ที่ห้อยลงมาจากต้นไม้ใหญ่เหล่านั้นมิใช่เถาวัลย์ แต่เห็นได้ชัดว่าเป็นงูพิษ

ฝูงงูที่อยู่กันอย่างหนาแน่นนั้น บางตัวก็มีขนาดเท่าปากชาม และลวดลายบนตัวก็มีสีคล้ายกับเถาวัลย์ หากมิสังเกตก็จะคิดว่าเป็นเถาวัลย์

“นั่นงูหรือ?”

เสียงของผู้รอบรู้ลดต่ำลงทันที และเริ่มสั่นเครือขึ้นมาโดยมิรู้ตัว “สวรรค์ งูมากถึงเพียงนั้น นี่… นี่… นี่ต้องเป็นหมื่นตัวกระมัง!”

เผยอวี้ก็เห็นอย่างชัดเจนเช่นกัน เมื่อเขาได้ยินคำพูดของผู้รอบรู้ เขาก็รู้สึกขนลุกไปทั่วทั้งตัวทันที

เขาเผชิญหน้ากับกองทัพศัตรูมากมายได้อย่างมิเกรงกลัว แต่งูมากถึงเพียงนี้… เขาจะสังหารได้หมดหรือ?

“ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?”

เสียงของเผยอวี้ก็สั่นขึ้นมาโดยมิรู้ตัวเช่นกัน

“ค่อย ๆ ถอยออกไปก่อน! ห้ามส่งเสียงดังเกินไปเด็ดขาด!”

หลิงอวี๋เองก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัวเช่นกัน นางจึงเดินนำถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ

นางดับคบเพลิง มือหนึ่งของนางจับผู้รอบรู้ไว้ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็จับเผยอวี้ไว้ แล้วอาศัยสิ่งนี้ในการสงบสติอารมณ์ตนเอง

แสงคบเพลิงนั้นมีจำกัด แต่เมื่อครู่นางก็อาศัยแสงนี้ช่วยให้เห็นฝูงงูที่อยู่กันอย่างหนาแน่น มิรู้ว่างูพวกนี้อยู่กันมากี่ปีแล้ว และคงจะอยู่กันจนปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขาแล้วเป็นแน่!

หลังจากที่ถอยออกมาเรื่อย ๆ จนเกือบพันเมตรแล้ว หลิงอวี๋จึงได้หยุด “เอาล่ะ ถอยออกมาจากขอบเขตของพวกมันแล้ว!”

“จุดตะบันไฟได้แล้วใช่หรือไม่?”