บทที่ 1983

หลิงอวี๋เหนื่อยล้ามาทั้งวัน ทั้งยังเดินมาอีกครึ่งวัน นางทนมิไหวแล้วจริง ๆ จึงหลับตาลงแล้วผล็อยหลับไป

รู้สึกว่าเพิ่งนอนหลับไปสักพัก ก็ได้ยินเสียงของเผยอวี้ “ฟ้าสางแล้ว! รีบตื่นเร็วเข้า! พวกเราไปช่วยพี่ใหญ่ของข้ากัน!”

หลิงอวี๋แอบกลอกตาใส่เขา นางรู้สึกว่าทั้งร่างกายนี้ราวกับถูกบดขยี้มา นางปวดเมื่อยและอ่อนแรงมาก

นางลืมตาขึ้นก็เห็นแสงลอดผ่านกิ่งไม้และส่องลงมาที่บนตัวพวกเขาเป็นลายไปหมด

“แม่นางสิง ข้าไปดูบริเวณรอบ ๆ มาแล้ว หาได้มีเส้นทางอื่นไม่ ถ้ำงูนั้นเป็นทางเดียวที่สามารถผ่านไปที่ภูเขาด้านหลังได้!”

เผยอวี้เอ่ยอย่างหงุดหงิด “ข้ายังแอบไปตรวจสอบดูที่ทางถ้ำงูมาด้วย งูพวกนั้นมีอยู่มากกว่าที่พวกเราเห็นเมื่อคืนนี้เสียอีก!”

ผลลัพธ์อยู่ในการคาดเดาของหลิงอวี๋อยู่แล้ว นางจึงมิได้รู้สึกตกใจอะไร

“ข้าจะไปดูเสียหน่อย!”

หลิงอวี๋ลุกขึ้นไปตรวจสอบ

เมื่อคืนมืดมาก มองเห็นป่าลึกแห่งนี้ได้มิชัด วันนี้เมื่อหลิงอวี๋อาศัยแสงสว่างมองไป ก็เห็นว่าป่าไม้ไม่มีที่สิ้นสุดเหล่านั้นมองมิเห็นจุดสิ้นสุดจริง ๆ

หากคิดจะหาเส้นทางอ้อมไปใหม่ ก็เป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปมิได้!

“เจ้าคาดว่าถ้ำงูจะมีขนาดใหญ่แค่ไหน?”

หลิงอวี๋เอ่ยถามขึ้นมา

“มิสามารถคาดเดาได้ มองอย่างไรก็ล้วนเห็นแต่ต้นไม้!”

เผยอวี้ยิ้มอย่างขมขื่น

หลิงอวี๋จึงครุ่นคิดแล้วเอ่ยออกมา “เจ้ามีวิธีติดต่อกับพี่ใหญ่ของเจ้าบ้างหรือไม่ อย่างเช่น การเป่านกหวีดไม้ไผ่อะไรพวกนั้น?”

“หากพี่ใหญ่ของเจ้ายังมีชีวิตอยู่ เมื่อเขาได้ยินเสียงนกหวีดไม้ไผ่ เขาก็จะออกมาเอง! แล้วพวกเราก็มิต้องไปเสี่ยงอันตรายตามหาเขาด้วย!”

เผยอวี้ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที จริงด้วย เหตุใดเขาจึงมินึกถึงวิธีนี้กันนะ!

“ข้าจะลองดู!”

เผยอวี้กังวลว่าเสียงนกหวีดไม้ไผ่จะดังไปได้แค่ระยะจำกัด ดังนั้นเขาจึงเดินไปทางถ้ำงู

หลิงอวี๋จึงเรียกผู้รอบรู้แล้วตามไปด้วย

กระทั่งมายืนอยู่ในที่ปลอดภัยกันแล้ว เผยอวี้ก็หยิบนกหวีดไม้ไผ่ออกมาเป่า

หลังจากเป่านกหวีดไม้ไผ่เป็นสัญญาณแบบยาวสามครั้งสั้นสองครั้งไปแล้ว เผยอวี้ก็รออย่างอดทน

หลังจากนั้นมินาน ก็มีเสียงนกหวีดไม้ไผ่ดังขึ้นจากฝั่งตรงข้าม เป็นเสียงสั้นสองครั้งยาวหนึ่งครั้ง เผยอวี้ดีใจจนแทบจะกระโดด “พี่ใหญ่ของข้ายังมีชีวิตอยู่ ฮ่า ๆ พี่ใหญ่ของข้ายังมีชีวิตอยู่!”