บทที่ 1984

“หยุด!”

เซียวหลินเทียนเห็นภาพนี้ก็ตกใจ แล้วรีบกระโดดขึ้นไปเหยียบบนหลังเสือปีกกาฬ

เขาออกแรงที่เท้า แล้วเสือปีกกาฬก็ถูกเขาเหยียบจนล้มไปกลางอากาศลงไปที่พื้น

“โฮก… โฮก…”

เสือปีกกาฬคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว และดิ้นรนอย่างมิยอม ทั้งยังบิดตัวอย่างบ้าคลั่งด้วย พยายามที่จะสลัดเซียวหลินเทียนออกไป

แต่เซียวหลินเทียนก็โน้มตัวไปจับขนที่คอของมัน แล้วดึงอย่างแรงพร้อมทั้งตะคอกออกมา

“เฮยอี้ เจ้าทำร้ายนางมิได้ หากเจ้ากล้าทำร้ายนาง ข้าก็จะฆ่าเจ้าเสีย!”

“โฮก… โฮก…”

เสือปีกกาฬดูเหมือนจะมิเห็นด้วยกับคำพูดของเซียวหลินเทียน จึงคำรามออกมาอย่างโกรธเคือง

ขาหน้าทั้งสองข้างของมันกระโจนขึ้นไปในอากาศ และพยายามจะพุ่งเข้าใส่หลิงอวี๋

ผู้รอบรู้ดึงหลิงอวี๋ถอยหลังไปหลายก้าวแล้ว แต่เสือปีกกาฬยังคงพยายามดิ้นให้หลุดจากการควบคุมของเซียวหลินเทียนอย่างมิยอมแพ้ และจะพุ่งใส่หลิงอวี๋

ดินโคลนที่พื้นถูกขาทั้งสี่ของมันตะกุยจนกระเด็นไปทั่ว แม้แต่เผยอวี้เห็นเช่นนั้นก็ตกใจและวิ่งไปตรงหน้าหลิงอวี๋พลันชักกระบี่ออกมาเตรียมตั้งรับตามสัญชาตญาณ

เมื่อเซียวหลินเทียนเห็นเช่นนั้นก็ชักกระบี่ออกมาเช่นกัน แล้วกระโดดลงมาจากหลังของเสือปีกกาฬ ไปยืนอยู่ตรงหน้าหลิงอวี๋

“โฮก…โฮก!”

เสือปีกกาฬดูเหมือนจะมิอยากทำร้ายเซียวหลินเทียน จึงส่งเสียงร้องใส่เขาอย่างหงุดหงิด ราวกับกำลังตำหนิเซียวหลินเทียนที่มาขัดขวางการแก้แค้นของมัน

เซียวหลินเทียนฝึกเสือปีกกาฬให้เชื่องได้อย่างยากลำบาก หลังจากใช้เวลาอยู่กับมันมานานถึงเพียงนี้ เขารู้ว่าสัตว์เทพตัวนี้เข้าใจมนุษย์มาก แล้วก็ฟังคำพูดของตนรู้เรื่องด้วย

เซียวหลินเทียนจึงเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “เฮยอี้ นางคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตข้าไว้ และเป็นคนที่สำคัญที่สุดสำหรับข้าด้วย ข้าไม่มีทางยอมให้เจ้าทำร้ายนางเป็นอันขาด!”

“หากเจ้ายอมรับข้าเป็นเจ้านาย เจ้าก็ต้องฟังข้า ต่อไปเจ้าห้ามทำร้ายนาง!”

“หากเจ้ามิฟังข้า เช่นนั้นเจ้าก็ไสหัวไป ข้ามิต้องการเจ้าแล้ว!”

“โฮก… โฮก…”