บทที่ 1985

หลิงอวี๋รักษาอาการบาดเจ็บให้เซียวหลินเทียนด้วยความรู้สึกสับสน

ในหัวของนางกำลังสับสนวุ่นวาย ภาพการเผชิญหน้าของเซียวหลินเทียนกับเสือปีกกาฬยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของนางตลอดเวลา

เขาใช้กระบี่แทงตัวเขาเองเพื่อมิให้เสือปีกกาฬทำร้ายนาง!

นี่คือสิ่งที่คนที่ต้องการสังหารนางจะทำหรือ?

หลิงอวี๋นึกถึงสิ่งที่ป้าวซวนเคยพูดไว้ในตอนแรกว่า คำพูดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยนั้นมิสามารถเชื่อได้!

นางเองก็มิอยากจะเชื่อคำพูดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย แต่ภาพที่วนเวียนอยู่ในหัวของตนก็เป็นเรื่องจริง!

เซียวหลินเทียนปล่อยให้คนรับใช้เหยียดหยามตนจริง ๆ ทั้งยังสั่งให้คนเฆี่ยนตีตนอีกด้วย!

แล้วจะอธิบายภาพเหล่านี้ว่าอย่างไร?

ดูเหมือนว่าจะต้องให้ผู้รอบรู้ไปสืบเรื่องอดีตของตนโดยเร็วที่สุดแล้ว นางต้องรู้ให้ชัดว่าความสัมพันธ์ของนางกับเซียวหลินเทียนคืออะไร!

“พี่ใหญ่ ท่านยังเดินไหวหรือไม่? พวกเราควรจะหาทางกลับไปได้แล้ว มิฉะนั้นฉินซานกับเถาจื่อจะลงมาตามหาพวกเรากันหมด!”

เผยอวี้มองไปทางเซียวหลินเทียนอย่างกังวล

“ข้าเดินได้!”

เซียวหลินเทียนลุกขึ้นมา การบาดเจ็บจากกระบี่ทำให้เขาเดินกะโผลกกะเผลก เดินไปได้สองก้าวก็เห็นเสือปีกกาฬวิ่งมาข้างหน้าเขา แล้วหมอบลงแทบเท้าของเขา

“ฮ่า ๆ พี่ใหญ่ สัตว์เทพของท่านอยากให้ท่านขี่หลังมันใช่หรือไม่?”

เผยอวี้เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกดีใจขึ้นมา

มีสัตว์เทพในตำนานที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้เป็นพาหนะ ช่างสง่างามเสียจริง!

เขามองปีกของเสือปีกกาฬ มิรู้ว่าเมื่อใดมันจะโตเต็มวัยจนสามารถบินได้ เช่นนั้นจะต้องยิ่งสง่างามเป็นแน่!

“เฮยอี้ เจ้าเป็นเด็กดีจริง ๆ!”

เซียวหลินเทียนลูบหัวของเสือปีกกาฬอย่างปลอบโยน และปฏิเสธความหวังดีของมันไป เขาอยากใช้เวลาร่วมกับหลิงอวี๋ให้มากขึ้น จึงมิอยากเดินไปก่อน

เสือปีกกาฬจึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างพึงพอใจ ราวกับว่าเพลิดเพลินกับการสัมผัสของเซียวหลินเทียนเป็นอย่างมาก