บทที่ 1986

กระทั่งเซียวหลินเทียนปีนขึ้นไป เขาคิดว่าหลิงอวี๋จะไปแล้ว ไหนเลยจะคิดว่านางจะยังอยู่

“พี่ใหญ่ เถาจื่อไปตรวจสอบมาแล้ว จ้าวหรุ่ยหรุ่ยนำคนของตระกูลเฉียวมาเป็นจำนวนมาก ทั้งยังมีคนของมหาปราชญ์ด้วย และพวกเขาก็ปิดกั้นทางลงจากภูเขาไปหมดแล้ว!”

ฉินซานเอ่ยรายงาน “ทุกคนที่ลงจากภูเขาไปจะต้องถูกตรวจสอบ คาดว่าหน้ากากผิวหนังมนุษย์คงมิสามารถปกปิดได้ขอรับ!”

เซียวหลินเทียนขมวดคิ้ว แล้วมองไปทางหลิงอวี๋โดยสัญชาตญาณ

หลิงอวี๋ขึ้นมาก่อน นางได้ฟังเถาจื่อบอกเรื่องนี้ไปแล้ว เมื่อนางเห็นว่าเซียวหลินเทียนมองมาทางตน จึงเอ่ยออกไปเรียบ ๆ “ข้าสามารถช่วยพวกเจ้าคิดวิธีปลอมตัวได้ ข้ามีความมั่นใจอยู่เจ็ดส่วนว่าจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจะตรวจมิพบใบหน้าที่แท้จริงของพวกเจ้า!”

“สำหรับอีกสามส่วนที่เหลือนั้น ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถในการรับมือของพวกเจ้าเอง!”

หลิงอวี๋มิอยากติดหนี้บุญคุณเซียวหลินเทียนที่แทงตัวเขาเองเพื่อมิให้เฮยอี้ทำร้ายตน หลิงอวี๋จึงอาศัยโอกาสนี้ตอบแทนบุญคุณของเซียวหลินเทียนไปเสีย

“แม่นางสิง ขอบคุณมาก!”

เมื่อเซียวหลินเทียนได้ยินว่าหลิงอวี๋ยินดีช่วยเหลือ เขาก็เดาเจตนาของนางออกทันที

เขายิ้มอย่างขมขื่นอยู่ในใจ นี่คือนิสัยของอาอวี๋ ที่มิว่าเรื่องอะไรก็ต้องจัดการให้ชัดเจน

“อู่เถา เจ้ามาก่อน!”

หลิงอวี๋นำผงยาออกมาจากแหวนพระสุเมรุ เมื่อเถาจื่อถอดหน้ากากผิวหนังมนุษย์ออกแล้ว หลิงอวี๋มองที่หน้ากากผิวหนังมนุษย์ของนางอย่างละเอียด แล้วเริ่มนำผงยาไปแต่งหน้าให้นาง

หลังจากนั้นมินาน ใบหน้าของเถาจื่อก็เหมือนกับใบหน้าบนหน้ากากผิวหนังมนุษย์ทุกประการ อีกทั้งการพูดคุยและรอยยิ้มก็มิแข็งทื่อเหมือนตอนสวมหน้ากากผิวหนังมนุษย์ด้วย

ฉินซานกับเซียวหลินเทียนต่างก็มองหน้ากัน ที่ใบหน้าของหลิงอวี๋ดูเป็นธรรมชาติมากถึงเพียงนั้น อาจจะเป็นเพราะผงยาเหล่านี้กระมัง!

“เมื่อทำเช่นนี้แล้ว การที่พวกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยจะตรวจพบหน้ากากผิวหนังมนุษย์บนใบหน้าของพวกเจ้า ก็เป็นไปมิได้แล้ว ผงยาชนิดนี้ต้องใช้ยาพิเศษจึงจะล้างออก ประเดี๋ยวข้าจะให้ตำรับยาแก่พวกเจ้า แล้วพวกเจ้าก็ไปปรุงเองก็แล้วกัน!”

“คนต่อไป!”

เมื่อเซียวหลินเทียนได้ยินเช่นนี้ เขาก็เดินเข้าไป