บทที่ 1988

หลิงอวี๋กลั้นหายใจไว้อย่างประหม่า และพยายามควบคุมตนเองไว้มิให้แสดงท่าทีผิดปกติออกไป

ส่วนเซียวหลินเทียนที่อยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นว่าแม่นมของตระกูลเฉียวไปสัมผัสที่กระดูกเชิงกรานของหลิงอวี๋ หัวใจของเขาก็กังวลไปด้วยเช่นกัน

แม้ว่าเขาจะมิได้รู้เรื่องของสตรีมากนัก แต่เรื่องความแตกต่างระหว่างสตรีที่ผ่านการคลอดลูกมากับเด็กสาวนั้น เซียวหลินเทียนก็พอจะเคยได้ยินมาบ้าง

เขามิได้คาดคิดว่าแม้การแปลงโฉมบนใบหน้าของหลิงอวี๋จะไม่มีปัญหา แต่ปัญหากลับมาเกิดขึ้นตรงนี้อีก

“น้องชาย เจ้าว่าครั้งนี้ที่ข้ามาจะสามารถจับสัตว์เทพตัวนั้นได้หรือไม่? มันทรงพลังมากจริง ๆ หากข้าสามารถฝึกมันให้เชื่องได้ เช่นนั้นมันก็จะเป็นสัตว์วิญญาณที่ไม่มีอะไรมาเทียบได้ในเมืองหลวงแดนเทพ!”

เซียวหลินเทียนจงใจพูดกับเผยอวี้ขึ้นมา

เผยอวี้ก็เข้าใจในทันทีว่า เซียวหลินเทียนต้องการจะช่วยเบี่ยงเบนความสนใจให้หลิงอวี๋

เขาจึงร่วมด้วยทันที “พี่ใหญ่ ท่านได้รับบาดเจ็บเพราะจะจับตัวมัน ท่านยังจะอยากได้มันอีกหรือ? ข้าว่าพวกเราคงจะสิ้นชีวิตกันทั้งหมด นั่นเป็นสัตว์เทพเชียวนะ! นอกเสียจากว่าท่านจะมีพลังที่แข็งแกร่ง มิฉะนั้นก็มิสามารถฝึกมันให้เชื่องได้หรอก!”

“ข้าก็คิดเช่นนั้น พี่ใหญ่ ท่านว่ามันเป็นสัตว์ประหลาดอะไรกัน? ทั้งตัวมันดำสนิท ดูคล้ายเสืออีกทั้งที่หลังมันก็มีปีกด้วย!”

ฉินซานเอ่ยขึ้นมาอย่างรู้ใจกัน

“ข้าก็มิรู้เช่นกัน ประเดี๋ยวกลับไปถามผู้อื่นดู!”

บทสนทนาของคนทั้งสามคนไปเข้าหูพวกคนตระกูลเฉียวที่อยู่แถวนั้น และฮูหยินเฉียวก็เป็นคนแรกที่แสดงสีหน้าตกใจขึ้นมา

และเมื่อกลุ่มคนที่เดินทางมาจากอีกฝั่งของภูเขาได้ยินดังนั้น พวกเขาก็เร่งฝีเท้าเข้ามาทันที

เฉียวไป๋จึงหันไปถามท่านอาเฉียวอย่างสงสัย “ท่านอา มีสัตว์เทพเช่นนี้ด้วยหรือ?”

ในแววตาของท่านอาเฉียวก็มีท่าทีตกใจเช่นเดียวกัน และเขาก็รีบเดินเข้าไปอย่างรวดเร็ว “สหาย เมื่อครู่พวกเจ้าบอกว่าพบสัตว์เทพหรือ?”

“ใช่แล้ว!”

เผยอวี้ชี้ไปที่เซียวหลินเทียน “ข้ากับลูกพี่ลูกน้องของข้าเข้าไปหาสมบัติกันในภูเขา ผลก็คือตกลงไปที่หน้าผา แล้วก็ไปพบกับสัตว์ประหลาดที่รูปร่างมิเหมือนกับที่เคยเจอเข้า!”