บทที่ 1989

เมื่อขุนนางชั้นผู้ใหญ่ผู้นั้นเห็นมหาปราชญ์ก็เข้ามาต้อนรับ และตำหนิเซียวหลินเทียน “เจ้ามิได้ยินที่มหาปราชญ์ถามรึ? ยังมิรีบตอบอีก!”

เผยอวี้จึงรีบเอ่ย “เรียนท่านมหาปราชญ์ ข้าจำได้มิชัดเจนขอรับ ตอนนั้นมืดจนเกินไป และพวกเราก็ถูกเสือตัวนั้นวิ่งไล่จนต้องหนีไปทั่ว พวกเราจำได้เพียงว่าเป็นหุบเขาแห่งหนึ่งขอรับ!”

เซียวหลินเทียนก็พยักหน้าเออออตามไปด้วย

เผยอวี้ประคองเซียวหลินเทียนไว้ จากนั้นก็ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “พี่ใหญ่ของข้าก็ได้รับบาดเจ็บเพราะเหตุนี้ขอรับ พวกเรากำลังจะลงจากภูเขาเพื่อพาเขาไปรักษา!”

“อ้อ อยู่ตรงทิศทางใดก็จำมิได้รึ?”

มหาปราชญ์ยังคงมิยอมแพ้ เขาจ้องมองพลางเอ่ยถามขึ้นมา

“จำได้ขอรับ ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ บริเวณโดยรอบมีบ่อน้ำอยู่ด้วยขอรับ!”

เผยอวี้หวังเพียงให้ผ่านไปได้อย่างราบรื่น จึงเปิดเผยเบาะแสไปเล็กน้อย

มหาปราชญ์มองไปทางภูเขาที่อยู่ไกล ๆ พลางครุ่นคิดแล้วก็เอ่ยออกมาด้วยเสียงทุ้ม “พวกเจ้ามากันหลายคนมิใช่หรือ? ข้าจะให้ทหารพาลูกพี่ลูกน้องของเจ้าลงเขาไปรับการรักษา ส่วนพวกเจ้าก็อยู่สักสองคนแล้วพาข้าไปหาบ่อน้ำนั่นที!”

เผยอวี้บ่นอยู่ในใจทันที นี่หากต้องไปตามหาเฮยอี้กับมหาปราชญ์ มิช้าก็เร็วจะต้องเผยพิรุธออกมาเป็นแน่!

“เหตุใดเล่า? มิเต็มใจรึ?”

เสียงของมหาปราชญ์มืดมนลง

“เต็มใจ เต็มใจขอรับ… ได้ทำงานให้กับมหาปราชญ์ ย่อมเต็มใจอยู่แล้วขอรับ!”

เผยอวี้เอ่ยออกมาอย่างจนใจ

“เช่นนั้นเจ้าก็อยู่ แล้วก็เขาด้วย!”

มหาปราชญ์ชี้ไปที่ฉินซาน จากนั้นก็เอ่ยกับเซียวหลินเทียนและเถาจื่ออย่างเย่อหยิ่ง “เจ้ากับนางไปได้แล้ว!”

เถาจื่อมองเซียวหลินเทียนอย่างมิสบายใจ จากนั้นก็เข้าไปประคองเซียวหลินเทียนเดินไปทางด่านตรวจ

แม้ว่าในใจของเซียวหลินเทียนจะกังวลเรื่องความปลอดภัยของเผยอวี้และฉินซาน แต่ก็มิได้หยุดฝีเท้า แล้วเดินกะเผลกไปที่ด่านตรวจ

ไปได้เท่าใดก็เท่านั้น ขอเพียงผ่านด่านนี้ไปได้ และส่งหลิงอวี๋ออกไปได้อย่างปลอดภัยเสียก่อน จากนั้นเขาค่อยกลับมาแล้วหาโอกาสพาเผยอวี้และฉินซานออกไป

ทหารถามซักชื่อเซียวหลินเทียนไปตามปกติ พลางยื่นมือไปสัมผัสที่ใบหน้าของเซียวหลินเทียนไปด้วย