บทที่ 1990

ประโยคสุดท้ายเก๋อเฟิ่งฉิงไปพูดที่ข้างหูของเซียวหลินเทียน นอกจากพวกเขาทั้งสองแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดได้ยินทั้งนั้น

เซียวหลินเทียนตัวแข็งทื่อ คำพูดของเก๋อเฟิ่งฉิงมิใช่การหยั่งเชิง แต่เป็นการพูดด้วยความมั่นใจเป็นอย่างมาก

ความคิดมากมายผุดขึ้นมาในหัวของเซียวหลินเทียนทันที เขาอยากจะปฏิเสธ ทว่าหากเขาฉีกหน้าเก๋อเฟิ่งฉิงไป ดูจากรูปแบบของมหาปราชญ์แล้ว เขาคงยอมสังหารคนผิดดีกว่าปล่อยพวกเขาไป!

ถึงเวลานั้นมิเพียงแต่ตนจะหนีมิได้เท่านั้น แต่พวกหลิงอวี๋ก็จะหนีมิพ้นเช่นกัน

ทว่าหากเขายอมรับไป เช่นนั้นจะตกหลุมพรางของเก๋อเฟิ่งฉิงหรือไม่!

ดูเหมือนว่าเก๋อเฟิ่งฉิงจะรู้สึกได้ถึงความสับสนของเซียวหลินเทียน จึงกระซิบที่หูของเซียวหลินเทียนอีกครั้ง “พี่ใหญ่ ข้าไม่มีทางทรยศพวกท่านหรอก!”

“เชื่อข้า ข้าตามหาที่อยู่ของพวกท่านเจอนานแล้ว หากข้าคิดจะทรยศพวกท่าน ข้าก็คงทำไปนานแล้ว!”

“ทุกคนในคฤหาสน์อู่ล้วนเป็นคนของท่าน ข้าไม่มีทางทำเรื่องน่ารังเกียจเช่นนั้นหรอก!”

เมื่อเอ่ยถึงคฤหาสน์อู่ เซียวหลินเทียนก็รู้ว่าเก๋อเฟิ่งฉิงจำตนได้แล้วจริง ๆ

หานเหมย หลิงเฟิง จ้าวซวนและคนอื่น ๆ ยังคงอยู่ที่คฤหาสน์ หากเขาปฏิเสธไป ทั้งคฤหาสน์อู่ก็จะถูกมหาปราชญ์ทำลาย!

เซียวหลินเทียนกำหมัดแน่น และยอมรับคำพูดของเก๋อเฟิ่งฉิงอย่างเงียบ ๆ

หลิงอวี๋อยู่ด้านข้างเห็นว่าทั้งสองคนอยู่ด้วยกันท่าทางดูใกล้ชิด และเก๋อเฟิ่งฉิงก็กระซิบข้างหูเซียวหลินเทียนด้วย เช่นนี้ก็แสดงว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองคนมิธรรมดา

นางจึงยิ้มเย็นชา และยิ่งรู้สึกรังเกียจเซียวหลินเทียนเป็นอย่างมาก

“พี่ใหญ่ พวกเราไปกันเถิด!”

หลิงอวี๋หันไปลากผู้รอบรู้และจะเดินไป

ทันใดนั้น จ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ลงมาจากรถม้าคันหนึ่ง นางเปลี่ยนเป็นชุดที่สะอาด และใส่ผ้าคลุมหน้าเพื่อปกปิดรอยแผลจากมีดที่กระจัดกระจายไปทั่ว

เมื่อนางเห็นหลิงอวี๋ นางตกตะลึง จากนั้นก็ดูเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงตะโกนเรียกมหาปราชญ์กับฮูหยินเฉียว

“มหาปราชญ์ ฮูหยินเฉียว กลิ่นเครื่องเทศที่ข้าโรยลงไปบนตัวเซียวหลินเทียนจะต้องถูกเขาขจัดออกไปแล้วเป็นแน่! ข้ามิเชื่อเด็ดขาดว่าเซียวหลินเทียนจะตกหน้าผา! นี่จะต้องเป็นกลอุบายของเขาแน่นอน!”