บทที่ 1998

“สตรีที่กล่าวหาว่าเจ้าช่วยเซียวหลินเทียนที่ภูเขาหมางหลิ่งวันนี้นั่นน่ะหรือ?”

ผู้รอบรู้นึกขึ้นมาได้ ว่ากันว่าใบหน้าของสตรีผู้นั้นก็ถูกเซียวหลินเทียนกรีดเช่นกัน จึงคลุมผ้าคลุมไว้

“พี่ใหญ่ เป็นนาง! ข้าลืมเรื่องราวในอดีตไป ตอนที่ข้ารู้สึกตัวนางบอกว่าข้าเป็นนางรับใช้ของนาง ข้ายังเชื่อคิดว่าเป็นความจริง!”

เมื่อหลิงอวี๋นึกถึงสิ่งที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยทำกับตน ก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นไปหมด

“ข้านึกมิออกว่าตนเองเป็นใคร แต่บางครั้งในหัวของข้าก็จะมีบางช่วงบางตอนแวบเข้ามา… หลังจากที่หน้ากากผิวหนังมนุษย์ของเซียวหลินเทียนถูกทำลายไป แล้วข้าก็ได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาอย่างชัดเจน เขาก็คือคนที่ปรากฏขึ้นมาในภาพที่ข้าเห็น!”

“พี่ใหญ่ จ้าวหรุ่ยหรุ่ยบอกข้าว่า เซียวหลินเทียนเตะลูกชายของข้าจนตาย ข้าเห็นลูกชายของข้าในภาพเหล่านั้น ทั้งยังเห็นว่าเซียวหลินเทียนให้คนเฆี่ยนตีข้าด้วย!”

“จ้าวหรุ่ยหรุ่ยบอกว่า ที่เซียวหลินเทียนไล่ล่าข้าก็เพราะว่าข้าสังหารสตรีที่เขารักที่สุดไป! แต่ข้ามิรู้เรื่องเหล่านี้เลย ข้านึกอะไรมิออกทั้งนั้น!”

“พี่ใหญ่ ข้ามิเชื่อคำพูดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย แต่ดูจากการแสดงออกของเซียวหลินเทียนในวันนี้แล้ว ก็ดูมิคล้ายว่าเขาจะมีความแค้นฝังลึกกับข้าเช่นกัน!”

ผู้รอบรู้สงบลง พร้อมขมวดคิ้วครุ่นคิด แล้วเอ่ยออกมาอย่างมิเห็นด้วย “เจ้าปลอมตัวอยู่มิใช่หรือ? เขาจำเจ้ามิได้ด้วยซ้ำ แล้วจะอยากสังหารเจ้าได้อย่างไรเล่า?”

หลิงอวี๋ยิ้มขมขื่นพลางส่ายหัว “ไม่ มันมิได้ง่ายถึงเพียงนั้น ข้าสงสัยว่าเซียวหลินเทียนจะจำข้าได้แล้ว!”

“การปลอมตัวของข้าสามารถหลอกท่านและคนอื่นได้ แต่หากข้ากับเขาเป็นคู่รักกันจริง ๆ ข้าหลอกเขามิได้หรอก!”

“ท่านคิดดูเถิด ตอนที่พักผ่อนอยู่บนภูเขา เขาหยั่งเชิงข้า...ตอนนั้นเขาสงสัยข้าแล้ว!”

“อีกอย่าง ตอนนี้ตำหนักปีกเงินก็อยู่ในการควบคุมของเขา พวกเขาสามารถตรวจสอบได้ว่าข้าช่วยย่าของเก๋อฮุ่ยหนิงไว้ แล้วพวกเขาจะตรวจมิพบหรือว่าเราสองคนขึ้นเรือของฮูหยินเว่ยมาด้วยกัน?”

“เมื่อนำเบาะแสเหล่านี้มาเชื่อมโยงกัน ก็สามารถคาดเดาได้แล้วว่าข้าก็คือคนที่เขากำลังตามหาอยู่!”