บทที่ 1997

ความทะเยอทะยานของเก๋อเฟิ่งฉิงสามารถโน้มน้าวซูจู๋ได้ ซูจู๋จึงเอ่ยออกไปอย่างยอมรับ “คุณหนู บ่าวเชื่อฟังท่านทุกอย่างเจ้าค่ะ ท่านว่าอย่างไรบ่าวก็ว่าตามนั้น!”

เก๋อเฟิ่งฉิงยิ้มแล้วเอ่ยออกมาอย่างมีความหมาย “มหาปราชญ์ประสบเหตุจนบาดเจ็บรุนแรง เขาคงหลบไปพักฟื้นรักษาบาดแผล แต่จะให้เขาสบายเช่นนี้มิได้ เมื่อกลับไป เจ้าไปหาคนข้างนอกกระจายข่าวเรื่องที่เขาตาบอด และแขนขาดออกไปเสีย!”

“เจ้าแห่งทะเลก็ควรต้องจริงจังสักหน่อยเช่นกัน เขาจะได้มิคิดไปเองว่าแผ่นดินของตระกูลหลงจะคงอยู่ชั่วนิรันดร์!!”

ซูจู๋หันไปมอง “คุณหนู แล้วเรื่องเซียวหลินเทียนจะทำอย่างไรเจ้าคะ?”

เก๋อเฟิ่งฉิงเหลือบมองซูจู๋แล้วเอ่ยออกมาเรียบ ๆ “ให้คนคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของพวกเขาต่อไปก่อน อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม…”

“ซูจู๋ เมื่อครู่ข้ามีความรู้สึกหนึ่งขึ้นมา พลังของเซียวหลินเทียนพัฒนาขึ้นมาก ส่วนจะถึงดินแดนใดแล้วนั้น ข้ามิอาจรู้ได้! สิ่งนี้ทำให้ข้ายิ่งรู้สึกว่าเขามีค่า!”

ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ภูเขาหิมะ เก๋อเฟิ่งฉิงรู้สึกได้ว่าพลังของเซียวหลินเทียนยังมิเท่าตนด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้เขานำหน้านางไปเสียแล้ว

เขาจะต้องมีโชคที่มิคาดคิดแน่ ๆ!

“แล้วก็สิงอวี๋ผู้นั้น หาคนไปจับตาดูนางไว้ด้วย!”

ก่อนหน้านี้เก๋อเฟิ่งฉิงก็รู้จักสิงอวี๋อยู่แล้ว แต่นางมิได้ใส่ใจ คิดว่าสิงอวี๋เป็นเพียงสตรีที่ค่อนข้างเก่งในการแยกแยะเครื่องยาสมุนไพรเท่านั้น

แต่เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เก๋อเฟิ่งฉิงมิได้มองเช่นนั้นแล้ว เมื่อนางเห็นบาดแผลบนใบหน้าของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย ก็รู้เลยว่านางเกลียดเซียวหลินเทียนมาก

ดังนั้นเครื่องเทศที่นางโรยบนตัวเซียวหลินเทียนจะต้องพิเศษ แต่เซียวหลินเทียนกลับหลบหนีการไล่ล่าได้

นอกจากคนที่เชี่ยวชาญในคุณสมบัติของสมุนไพรเป็นอย่างดีแล้ว ผู้ใดจะช่วยเซียวหลินเทียนให้พ้นจากอันตรายได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้ได้เล่า!

สิงอวี๋ผู้นี้น่าสงสัยมาก!

หรือว่านางคือหลิงอวี๋?

เป้าหมายของเก๋อเฟิ่งฉิงคือการได้เซียวหลินเทียนมาโดยตลอด นางรู้สึกว่ามีเพียงตนเท่านั้นที่คู่ควรจะยืนเคียงข้างเซียวหลินเทียน

หากตรวจสอบแน่ชัดแล้วว่าสิงอวี๋คือหลิงอวี๋ นางจะไม่มีทางลงมือสังหารหลิงอวี๋เองให้เซียวหลินเทียนเกลียดนางหรอก นางแค่จะมอบหลิงอวี๋ให้กับผู้อื่นที่ต้องการจับตัวหลิงอวี๋ก็เท่านั้น!

หลิงอวี๋มิรู้ความคิดของเก๋อเฟิ่งฉิงและฮูหยินเฉียว แต่จากเรื่องราวในวันนี้นางได้กลิ่นของความรู้สึกอันตราย