บทที่ 1996

เมื่อไปถึงครึ่งทางเซียวหลินเทียนก็กล่าวลาเก๋อเฟิ่งฉิง เขากังวลว่าหากกลับไปด้วยกัน จะยิ่งทำให้เกิดคำพูดนินทา

เขาไม่มีทางไปสู่ขอเก๋อเฟิ่งฉิงแน่ เมื่อควรรักษาระยะห่างก็ต้องคอยระวังไว้

ดูเหมือนว่าเก๋อเฟิ่งฉิงจะมองความกังวลของเซียวหลินเทียนออก จึงมิได้ยืนกรานต่อ นางยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกมา “พี่ใหญ่ คำพูดที่ข้าพูดต่อหน้าทุกคนเมื่อครู่นี้ ท่านมิจำเป็นต้องคิดเป็นจริงเป็นจังหรอก ข้าจะมิบังคับให้ท่านแต่งงานกับข้า!”

“ตอนนั้นสถานการณ์เร่งด่วน ข้ากังวลว่าพวกเขาจะเกิดความสงสัยแล้วทำการสอบสวนต่อ ข้าจึงได้พูดไปเช่นนั้น!”

“พี่ใหญ่ แค่เรารู้กันว่าเกิดสิ่งใดขึ้นก็พอแล้ว รักษาความสัมพันธ์เช่นนี้ไว้เพียงภายนอกไปก่อน จนกว่าท่านจะเจอคนที่ท่านตามหา!”

เก๋อเฟิ่งฉิงจัดเตรียมตัวตนปลอมให้แก่เซียวหลินเทียน เมื่อครู่นี้คนมากมายต่างก็ได้ยินว่านางกับเซียวหลินเทียนจิตใจตรงกัน และอยากจะคุยเรื่องการแต่งงาน

เช่นนี้ก็หมายความว่า เซียวหลินเทียนสามารถใช้สถานะคู่หมั้นของเก๋อเฟิ่งฉิงเดินไปมาอยู่ในเมืองหลวงแดนเทพได้

แต่เซียวหลินเทียนพบหลิงอวี๋แล้ว เขามิอยากให้หลิงอวี๋เข้าใจผิด และในขณะที่เขากำลังคิดจะปฏิเสธอยู่นั้น เขาก็ถูกเผยอวี้ที่อยู่ด้านหลังดึงไปเล็กน้อย

เซียวหลินเทียนหวั่นใจ เก๋อเฟิ่งฉิงเป็นศัตรูหรือมิตรในตอนนี้ก็ยังมิแน่ชัด ยิ่งไปกว่านั้นตนกับพวกเผยอวี้มาที่เมืองหลวงแดนเทพก็ได้ทำการปลอมตัวกันแล้ว แต่เก๋อเฟิ่งฉิงยังคงตรวจพบตัวตนของเขาอีก

หากเก๋อเฟิ่งฉิงผู้นี้เป็นศัตรู เช่นนั้นนางก็จะเป็นศัตรูที่รู้จักตนดีที่สุด

เขามิสามารถเปิดเผยช่องโหว่เรื่องที่เขาพบหลิงอวี๋แล้วออกไปได้แม้แต่น้อย มิฉะนั้นอาจจะนำพาอันตรายไปสู่หลิงอวี๋ได้

“ขอบคุณ!”

เซียวหลินเทียนเปลี่ยนใจ แล้วจากไปพร้อมกับพวกเผยอวี้

ซูจู๋นางรับใช้ของเก๋อเฟิ่งฉิงขึ้นไปนั่งบนรถม้า แล้วมองแผ่นหลังของพวกเขาที่เดินจากไป จากนั้นซูจู๋ก็เอ่ยขึ้นมาอย่างกังวล “คุณหนูใหญ่เจ้าคะ จักรพรรดิแห่งฉินตะวันตกผู้นี้ดูท่าทางจะพิชิตมิง่ายนะเจ้าคะ!”

“ท่านช่วยเขาเช่นนี้ เสี่ยงมากนะเจ้าคะ หากมหาปราชญ์รู้เข้า คนในคฤหาสน์เก๋อทั้งหมดจะถูกมหาปราชญ์โมโหใส่เอานะเจ้าคะ!”

แต่เก๋อเฟิ่งฉิงกลับมองแผ่นหลังของเซียวหลินเทียนด้วยดวงตาเป็นประกาย