บทที่ 2002

หลังจากคุยเรื่องไป่หลี่ไห่จบแล้ว หลิงอวี๋ก็หยิบเครื่องยาสมุนไพรบางส่วนที่ตนมิรู้จักออกมาแล้วเอ่ย “ท่านอาจารย์ นี่คือเครื่องยาสมุนไพรที่ข้าเก็บมาจากภูเขาหมางหลิ่ง ท่านช่วยข้าดูทีว่าคืออะไร?”

เย่ซื่อฝานเห็นดังนั้นก็สนใจขึ้นมาทันที แล้วอธิบายให้หลิงอวี๋ฟังทีละอย่าง

สุดท้ายเย่ซื่อฝานก็เอ่ยขึ้นมา “ข้าสามารถซื้อเครื่องยาสมุนไพรที่เจ้านำมาเหล่านี้ในราคาตลาดได้ แต่นอกจากพวกนี้แล้วหอโอสถซ่างกู่ของเรามิต้องการ หากเจ้าอยากจะขายในราคาดี ให้ไปที่ตลาดเครื่องยาสมุนไพร...”

“เดี๋ยวนะ นี่คืออะไร?”

เย่ซื่อฝานดูไปก็คัดแยกเครื่องยาสมุนไพรไปด้วย และเมื่อเขาเห็นเครื่องยาสมุนไพรที่ดูคล้ายโสมแต่ก็มิคล้าย เขาก็หยิบขึ้นมาดูอย่างละเอียด

“ท่านอาจารย์ ข้าเองก็มิแน่ใจเช่นกันว่าสิ่งนี้คืออะไร!”

หลิงอวี๋เห็นว่าเย่ซื่อฝานพิจารณาเครื่องยาสมุนไพรที่ดูแปลกประหลาดนี้จึงเอ่ยขึ้นมา

“ข้าได้กลิ่นโสม แต่กลับดูมีพิษ!”

ในตอนที่เย่ซื่อฝานคัดแยกเครื่องยาสมุนไพร เขาจะสวมถุงมือพิเศษไว้ เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงอวี๋ เขาก็พยักหน้า “ความรู้สึกของเจ้ามิผิด เครื่องยาสมุนไพรนี้มีพิษจริง ๆ!”

“เจ้ารอประเดี๋ยว ข้าจำได้ว่าในตำราโบราณเคยกล่าวถึงเครื่องยาสมุนไพรชนิดนี้ แต่ข้าจำได้มิชัดเจนนัก ขอข้าหาสักหน่อย!”

เย่ซื่อฝานวางเครื่องยาสมุนไพรลงแล้ววิ่งไปที่หน้าชั้นตำรา จากนั้นก็เลื่อนเก้าอี้มาแล้วหยิบตำราโบราณเล่มหนาที่สีค่อนข้างเหลืองลงมาจากด้านบนที่สูง

เขาเปิดดูอย่างรวดเร็ว แล้วมินานก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น

“เสี่ยวชี เจ้ารวยแล้ว นี่คือโสมเก้าคด!”

“มันมีพิษอยู่จริง ๆ หากต้องการกลั่นเป็นยาจะต้องขจัดพิษของมันออกเสียก่อน!”

“เมื่อขจัดพิษออกแล้วมันจะกลายเป็นเครื่องยาสมุนไพรชั้นยอด และเมื่อรวมกับเครื่องยาสมุนไพรอื่น ๆ ก็จะสามารถกลั่นเป็นโอสถเซียนได้ ใช้ชำระล้างเส้นเอ็นและไขกระดูก และบรรลุขีดจำกัดพลังได้!”

“โสมเก้าคดนี้มิสามารถนำไปขายที่ตลาดเครื่องยาสมุนไพรได้ เพราะมีคนที่รู้คุณสมบัติของมันมิมากนัก จึงขายมิได้ราคา แต่อาจารย์สามารถจัดหาสถานที่ให้เจ้าไปขายได้ หนึ่งล้านคือราคาขั้นต่ำ บางทีอาจจะขายได้ในราคาสูงกว่านั้น!”