บทที่ 2003

ขณะที่เย่ซื่อฝานกำลังพูดอยู่นั้น จู่ ๆ เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ แล้ววิ่งไปหาที่โต๊ะตำรา จากนั้นก็หยิบจดหมายเชิญส่งให้หลิงอวี๋

“วันนี้อย่าเพิ่งไปที่หอธุวดารา ช่วงปลายเดือนนี้พวกเขาจะจัดงานประมูลพิเศษขึ้นมา ถึงเวลานั้นจะมีคนรวยมากหลายไปเข้าร่วมงานประมูลนี้!”

“หอธุวดาราส่งจดหมายเชิญมาให้ข้าสองสามฉบับ ถึงเวลานั้นพวกเราไปด้วยกัน จะได้ช่วยเจ้าขายให้ได้ราคาดี”

“เจ้าค่ะ!” หลิงอวี๋รับจดหมายเชิญมาแล้วขอลากลับก่อน

เมื่อนางมาถึงที่ประตูก็พบกับเย่หรงที่กลับมาพอดี

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าเขาปลอดภัยดี จึงเอ่ยออกไป “ข้ากังวลว่าท่านจะมิได้กลับมาอย่างปลอดภัย ท่านมิเป็นอะไรก็ดีแล้ว!”

เย่หรงยิ้มอย่างเก้อเขิน “ตอนนั้นเสือไล่ตามพวกเราจนวิ่งหนีกระเจิดกระเจิง กระทั่งเสือหายไป ข้าก็กลับไปหาพวกเจ้า แต่ก็ไม่มีใครอยู่แล้ว!”

“หลังจากนั้นก็เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น ข้าจึงได้ออกไปก่อน!”

“เฮ้อ หากข้ามิออกไปก่อนก็คงดี จะได้เห็นเสือปีกกาฬ!”

เย่หรงมิได้บอกหลิงอวี๋ว่า เขาได้ยินจ้าวหรุ่ยหรุ่ยรวบรวมกำลังคนเพื่อจับตัวเซียวหลินเทียนกับหลิงอวี๋ เขาต้องการให้หลิงอวี๋ช่วยอยู่พอดี จึงตามหาหลิงอวี๋ไปทั่ว

“เจ้าพบสมบัติอะไรหรือไม่?” เย่หรงเอ่ยถามอย่างอยากรู้

หลิงอวี๋เองก็มิได้ปิดบังเขา จึงบอกเขาเรื่องโสมเก้าคด เย่หรงได้ยินเช่นนั้นก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด

หากหลิงอวี๋มิพบ ตนก็พลาดโอกาสที่จะร่ำรวยไปเช่นกัน หากเขาตามเสี่ยวชีไป ก็จะสามารถพบสมบัติล้ำค่าได้เช่นกัน

แต่เย่หรงมีทัศนคติที่ดีมาก ตอนนี้เสี่ยวชีเป็นสหายที่ดีที่สุดของตน นางได้สมบัติล้ำค่ามา เขาเองก็ดีใจกับนางด้วย

“ข้ามีคนคุ้นเคยกันอยู่ที่หอธุวดารา ถึงเวลานั้นข้าจะช่วยให้เขาให้ราคาที่ดีกับเจ้า!”

เย่หรงเอ่ยขึ้นมาอย่างกระตือรือร้น