บทที่ 2004

หลิงอวี๋มองไปทางเย่หรงอย่างสงสัย “สระเก้ามังกรมีรายละเอียดอะไรหรือ?”

เย่หรงยิ้มเยาะแล้วเอ่ยออกมา “เจ้าลองคิดดู หากเป็นเพียงการคุมขังนักโทษจำนวนหนึ่ง จำเป็นต้องส่งแม่ทัพเฉิงที่สำคัญเช่นนี้ไปด้วยหรือ?”

“ราชวงศ์มิอนุญาตให้ผู้ใดเข้าไปที่ภูเขาด้านหลัง ก็เพื่อจะปิดบังความลับเอาไว้!”

“ในสระมังกรที่ภูเขาด้านหลังมีสัตว์เทพอยู่… และมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นมังกรฟ้าที่เป็นพาหนะของหลงอี้ในตอนนั้น!”

“ข้าไปสืบจากคนมามากมาย แต่คนที่รู้เรื่องราวภายในมีอยู่น้อยนัก นี่คือสิ่งที่ข้าอนุมานได้จากเบาะแสบางส่วน!”

เย่หรงยิ่งพูดก็ยิ่งสนุก “ข้าถึงขนาดสงสัยว่าแผ่นดินไหวเมื่อสองร้อยปีก่อนมิใช่ภัยธรรมชาติ แต่เกิดจากมังกรฟ้าต่างหาก!”

“ก่อนหน้านี้สระเก้ามังกรก็มีเครื่องยาสมุนไพรอยู่มากเช่นกัน และราชวงศ์ก็มิได้ห้ามให้ผู้บำเพ็ญตนไปเก็บสมุนไพร แต่นับตั้งแต่เกิดแผ่นดินไหวครั้งใหญ่นั้น ราชวงศ์ก็มิอนุญาตให้ใครไปเก็บสมุนไพรที่ภูเขาด้านหลังของสระเก้ามังกรมาเป็นเวลาเกือบสองร้อยปีแล้ว!”

“ข้าไปถามชาวบ้านที่อาศัยอยู่ที่เชิงเขามา ผู้สูงอายุคนหนึ่งในกลุ่มพวกเขาบอกว่า เมื่อนานมาแล้วจะได้ยินเสียงร้องประหลาดอยู่เป็นบางครั้ง แต่เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ววันหนึ่งเสียงร้องประหลาดนั้นกลับกลายเป็นเสียงร้องคร่ำครวญ และเป็นเช่นนั้นติดต่อกันอยู่หลายวันก่อนจะหายไป หลังจากนั้นพวกเขาก็มิได้ยินเสียงร้องประหลาดอีกเลย!”

“เจ้าลองนึกถึงมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์สามชิ้นที่หลงอี้ปล่อยออกมาสิ พวกเรามาลองเดากันดูว่า เป็นเพราะมังกรฟ้ารู้หรือไม่ว่าหลงอี้มิอยู่ในใต้หล้านี้แล้ว ดังนั้นมันจึงส่งเสียงร้องคร่ำครวญออกมา แล้วหลังจากนั้นก็เงียบไป?”

หลิงอวี๋รู้สึกว่าเหลือเชื่อ

ทว่าหากสัตว์เทพที่อยู่ในสระเก้ามังกรเป็นมังกรฟ้าจริง ๆ ก็มิใช่เรื่องที่เป็นไปมิได้เช่นกัน

สัตว์เทพกับเจ้านายมีพันธะต่อกัน เมื่อเจ้านายตาย พันธะก็จะสลายไป ที่หลังจากนั้นมังกรฟ้ามิได้ส่งเสียงใดออกมาอีก ก็น่าจะเป็นเพราะมันรู้สึกสิ้นหวังจึงไปซ่อนตัวแล้ว

“เจ้าคิดว่าที่มังกรฟ้ามิร้องเพราะหายไปแล้วใช่หรือไม่?”

เย่หรงดูเหมือนอ่านความคิดของหลิงอวี๋ออก จึงส่ายหัวแล้วเอ่ยออกมา “มิได้ง่ายดายถึงเพียงนั้นหรอก!”