บทที่ 2005

เย่หรงแสดงสีหน้าสับสนออกมา “ภรรยาของแม่ทัพเฉิงมีเนื้องอกในสมอง สองปีมานี้นางกินยาไปมิน้อยแต่ก็มิดีขึ้น!”

“ได้ยินว่าอาการป่วยของฮูหยินเฉิงแย่ลงเรื่อย ๆ แม้แต่คนรอบตัวนางก็จำมิได้แล้ว...”

“ใต้หล้านี้มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถรักษาโรคนี้ได้!”

“แม่ทัพเฉิงกับภรรยาของเขามีความสัมพันธ์ที่ดีมาก หากข้าสามารถหาคนผู้นี้ แล้วช่วยภรรยาของแม่ทัพเฉิงให้หายจากโรคนี้ได้ แม่ทัพเฉิงก็จะเป็นสายลับที่ดีที่สุด!”

หลิงอวี๋กลอกตาใส่เย่หรง “สรุปแล้วเป็นผู้ใดกันที่สามารถรักษาโรคเช่นนี้ได้? เหตุใดท่านทำราวกับเป็นนักเล่าเรื่อง เอาแต่ทำให้รอฟังอยู่นั่น!”

เย่หรงมองหลิงอวี๋ แล้วเอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “เจ้ารู้จักสตรีคนหนึ่งที่ตระกูลเฉียวเสนอรางวัลค่าหัวหรือไม่?”

“หลิงอวี๋! นางคือคนเดียวในใต้หล้าที่สามารถรักษาโรคของฮูหยินเฉิงได้!”

หลิงอวี๋!

หลิงอวี๋ตะลึงไปทันที ที่แท้คนที่เย่หรงพูดถึงก็คือตน!

“หลิงอวี๋มีทักษะการแพทย์ยอดเยี่ยม นางผ่าท้องมารดาของข้าหลวงเก๋อรักษาโรคประหลาดท้องโตของนางจนหายได้!”

“มีเพียงหลิงอวี๋เท่านั้นที่จะสามารถทำการผ่าตัดเนื้องอกในสมองของฮูหยินเฉิงได้!”

เย่หรงยิ้มอย่างขมขื่นแล้วเอ่ย “แต่ขนาดตระกูลเฉียวเสนอรางวัลห้าล้านก็ยังหาหลิงอวี๋มิพบ ข้าพยายามคิดหาวิธีแล้วก็หานางมิพบเช่นกัน…”

จู่ ๆ หลิงอวี๋ก็นึกถึงครั้งแรกที่พบกับเย่หรงขึ้นมา เขากำลังถูกท่านผู้เฒ่าตระกูลเย่บังคับให้ตามหาหลิงอวี๋อยู่

ตอนนั้นตนคิดว่าตระกูลเย่เป็นศัตรูของตน และกำลังคิดที่จะหนีไป

“ก่อนหน้านี้ท่านก็อยากตามหาหลิงอวี๋”

หลิงอวี๋เอ่ยขึ้นมาอย่างมิเกรงใจ “วันนั้นที่ข้ามาคารวะอาจารย์ ข้าบังเอิญไปได้ยินท่านคุยกับท่านผู้อาวุโส หรือว่าตระกูลเย่เองก็ต้องการรางวัลห้าล้านเช่นกัน?”

เย่หรงตกตะลึง คิดมิถึงว่าเสี่ยวชีจะแอบได้ยินเรื่องนี้ด้วย

เขาจึงเอ่ยอย่างอึดอัด “มิใช่แบบที่เจ้าคิด ข้า… ข้าอยากพบหลิงอวี๋เพื่อช่วยท่านแม่ของข้า!”

“ท่านปู่ของข้าสัญญากับข้าว่า ขอเพียงตามหาหลิงอวี๋พบ เขาจะออกหน้าช่วยข้าขอร้องมหาเทพหลงให้ปล่อยท่านแม่ของข้า!”