บทที่ 2007

“เย่หรง!”

หลิงอวี๋เรียกงึมงำ และกำลังคิดว่าจะบอกเรื่องภาพที่ตนเห็นกับเย่หรงเพื่อยืนยันสักหน่อย แล้วก็ได้ยินเสียงประตูใหญ่ดังมา

แย่แล้ว!

หรือว่ามีคนแอบฟัง?

หลิงอวี๋ตกใจจนเด้งตัวลุกขึ้นทันที เย่หรงเองก็ชักกระบี่ออกมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน

“น้องหญิง ข้ากลับมาแล้ว!”

เสียงของผู้รอบรู้ดังขึ้นมา เมื่อหลิงอวี๋ได้ยินว่าเป็นผู้รอบรู้จึงได้ถอนหายใจโล่งอก แล้วเก็บแผนที่ไปอย่างรวดเร็ว

“พี่ชายข้ามิรู้ว่าท่านกำลังวางแผนเรื่องพวกนี้ อย่าได้หลุดปากไปนะ ข้ามิอยากลากเขาเข้ามาเกี่ยวด้วย!”

เย่หรงพยักหน้าแล้วซ่อนแผนที่ไว้ในมิติ

“น้องหญิง…”

ผู้รอบรู้พุ่งเข้ามา เมื่อเขาเห็นเย่หรงก็ตะลึงไปเล็กน้อย แล้วกวาดสายตามองทั้งสองคนอย่างสงสัย

“เสี่ยวชี ข้ามีธุระอื่นอีก ข้าไปก่อนนะ ไว้วันหลังข้าค่อยมาพาเจ้าไปงานประมูล!”

เย่หรงรีบบอกกับหลิงอวี๋แล้วเดินจากไป

“เขามาทำอะไร?”

ผู้รอบรู้เอ่ยถามออกมา

“มาหารือกับข้าเรื่องขายเครื่องยาสมุนไพร!”

หลิงอวี๋ตอบออกไปแล้วเปลี่ยนหัวข้อ "ท่านสืบได้ข่าวอะไรมาหรือไม่?”

ผู้รอบรู้เห็นว่ามีชาอยู่บนโต๊ะ จึงดื่มไปรวดเดียว ก่อนจะเอ่ยออก “น้องหญิง พวกเราต้องออกจากเมืองหลวงแดนเทพโดยเร็วที่สุด!”

“ทั้งตระกูลเฉียวและเซียวหลินเทียนต่างก็มิได้เจตนาดีต่อเจ้า เมื่อวานที่เซียวหลินเทียนมิได้สังหารเจ้า มิใช่ว่าเขามิได้เกลียดเจ้า แต่เพราะว่าเจ้ายังมีประโยชน์กับเขาอยู่!”

หลิงอวี๋นึกถึงสิ่งที่เย่หรงพูดเมื่อครู่ ที่ร่างของตนมีหยกหล้าสุขาวดีอยู่

สายตาของนางเย็นชาลงทันที เซียวหลินเทียนเองก็อยากจะสลายเลือดเนื้อของตน เพื่อให้ได้หยกหล้าสุขาวดีเช่นกันใช่หรือไม่

“น้องหญิง ข้าสืบมาได้เรื่องว่าเจ้ากับเซียวหลินเทียนเป็นสามีภรรยากันจริง แต่ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจัดฉากกับเขา ใช้ป้ายทองของปู่เจ้าไปขอพระราชโองราชแต่งงาน”