บทที่ 2008

หลิงอวี๋คิดตามความคิดนี้ต่อไป ก่อนหน้านี้เถาจื่อขอให้ตนช่วย และบอกไว้ว่าหากตัวตนของเซียวหลินเทียนถูกเปิดเผยออกไป ชีวิตของคนนับร้อยในคฤหาสน์อู่อาจตกอยู่ในอันตราย

นั่นก็คือปัจจัยที่เซียวหลินเทียนกังวล

เซียวหลินเทียนมิได้เปิดเผยตัวตนของตน ก็แค่มิอยากเปิดโปงตนให้ผู้อื่นรู้

เขาต้องการเก็บหยกหล้าสุขาวดีไว้ผู้เดียว!

นี่ก็หมายความว่า ในตอนที่เซียวหลินเทียนยังคลี่คลายวิกฤตมิได้นั้น นางจะปลอดภัยอยู่ก่อนชั่วคราว

หลิงอวี๋บอกสิ่งที่ตนนึกได้กับผู้รอบรู้ แล้วสุดท้ายก็เอ่ยออกมา “พวกเรายังมีเวลา กระทั่งงานประมูลตอนปลายเดือนจัดขึ้น แล้วจะได้รับเงินจากการประมูลโสมเก้าคด จากนั้นพวกเราก็จะหาวิธีออกไปจากเมืองหลวงแดนเทพกัน!”

“ตอนนี้เซียวหลินเทียนไม่มีทางทำให้พวกเราลำบากแน่ หากเขากล้าทำอะไรหุนหันพลันแล่น พวกเราก็จะกระจายข่าวเรื่องเสือปีกกาฬออกไปเพื่อดึงดูดความสนใจของตระกูลเหล่านั้น!”

หลิงอวี๋นึกถึงคำพูดของเย่หรงเมื่อครู่ ในเมื่อนางกับเย่หรงมีโชคชะตาของเมื่อชาติที่แล้ว เช่นนั้นก่อนจากไปนางจะต้องช่วยให้เขาช่วยมารดาของเขาออกมาให้ได้

“พี่ใหญ่ ท่านช่วยข้าสืบอีกสักหน่อยเถิดว่า ในเกวียนทาสหญิงที่เซียวหลินเทียนมอบให้เก๋อเฟิ่งฉิงนั้นมีคนที่ชื่อเสี่ยวอวี้อยู่หรือไม่!”

“เมื่อช่วยน้องสาวของข้าออกมาแล้ว พวกเราก็จะไปจากเมืองหลวงแดนเทพกัน!”

ผู้รอบรู้ยอมรับในความฉลาดของหลิงอวี๋ เมื่อได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า “ได้ วันพรุ่งข้าจะไปสืบให้อีกที!”

หลิงอวี๋กับผู้รอบรู้มิเคยคิดฝันมาก่อนว่า ข้อมูลที่เขาสืบมาได้เหล่านี้นั้นล้วนเป็นข้อมูลที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยและตระกูลเฉียวจงใจปล่อยออกมา

หลังจากที่จ้าวหรุ่ยหรุ่ยหนีกลับมาจากภูเขาหมางหลิ่ง และเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลของตน ความเกลียดชังที่นางมีต่อเซียวหลินเทียนและหลิงอวี๋ก็พุ่งขึ้นไปถึงขีดสุด

คืนนั้นนางจึงไปพบกับฮูหยินเฉียว

ฮูหยินเฉียวยังคงรู้สึกค้างคาใจกับเรื่องที่นางทิ้งตนไว้แล้วหนีเอาตัวรอดตอนที่เสือปีกกาฬโผล่มา แต่คำพูดของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ทำให้ฮูหยินเฉียววางความขุ่นเคืองลง

“ฮูหยินเฉียว ถึงแม้ว่าแผนตั้งด่านตรวจเพื่อจับหลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนจะล้มเหลว แต่ข้ามีวิธีตามหาพวกเขาเจ้าค่ะ!”