บทที่ 2010

เมื่อหลิงอวี๋เห็นหยางหงหนิงก็ตะลึงไปเล็กน้อย แล้วก็นึกถึงคำขู่ที่หยางหงหนิงบอกว่าจะทำให้เย่หรงแต่งงานกับนางให้ได้ภายในหนึ่งเดือน

หรือว่าหยางหงหนิงทำมิได้ ในตอนนี้จึงคิดจะมาทำให้ตนลำบาก?

“สิงอวี๋ เจ้าจะเป็นศัตรูกับข้าจริง ๆ หรือ?”

เป็นดังที่คาด ทันทีที่เอ่ยปากหยางหงหนิงก็เอ่ยขึ้นมาอย่างก้าวร้าว “เจ้าก็รู้อยู่ว่าข้าชอบเย่หรง เจ้ายังกล้าชวนเขาไปที่ภูเขาหมางหลิ่งด้วยกันอีก เจ้ายังจะเถียงว่าเจ้ามิชอบเขาอีกหรือ!”

“ข้าขอเตือนเจ้า อยู่ให้ห่างจากเย่หรง มิฉะนั้นข้าจะมิเกรงใจเจ้าแน่!”

หลิงอวี๋หมดคำพูดไปทันที ตนมาที่สำนักศึกษาชิงหลงเพื่อศึกษาเล่าเรียน มิใช่มาแย่งชิงบุรุษกับผู้ใด!

ในหัวของหยางหงหนิงนั้นนอกจากเรื่องระหว่างบุรุษกับสตรีแล้ว ก็ไม่มีเรื่องอื่นเลยหรือ?

“คุณหนูหยาง ข้าได้แสดงทัศนคติของจ้าไปอย่างชัดเจนแล้ว เย่หรงเป็นผู้ใหญ่แล้ว เขาจะชอบใครก็เป็นอิสระของเขา!”

“ข้ามิได้ตั้งใจจะแย่งเขากับเจ้า เจ้าก็อย่ามายุ่งกับข้าเช่นกัน!”

หลิงอวี๋เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ก่อนหน้านี้ข้าก็เคยบอกไปแล้วว่า เจ้าอย่าได้ผลักเขาให้ไกลออกไปเรื่อย ๆ แล้วเจ้าดูพฤติกรรมของเจ้าในตอนนี้สิ แพ้แล้วก็มิรักษาคำพูด แล้วจะต่างอะไรกับพวกสตรีปากร้ายเล่า?”

“เจ้าคิดว่าบุรุษจะชอบสตรีที่โอหังอวดดีเช่นเจ้าหรือ?”

หยางหงหนิงจ้องมองหลิงอวี๋อย่างดุร้าย แล้วตะคอกออกมาด้วยความโกรธ

“บังอาจ ข้าจะเป็นอย่างไรต้องให้เจ้ามาสอนด้วยรึ?”

“เจ้าอย่าได้คิดว่าปรุงยาพิษชนะข้าแล้วจะเก่งกาจนักหนา นั่นก็แค่โชคช่วยเท่านั้น...”

หลิงอวี๋คร้านจะพูดเรื่องไร้สาระกับนาง จึงเดินเลี่ยงนางไป

แต่หยางหงหนิงก็ยังตะโกนขึ้นมาอย่างมิยอม “สิงอวี๋ ข้ามิปล่อยไปเช่นนี้แน่ เจ้ารอก่อนเถอะ ข้าจะทำให้เจ้าเห็นเย่หรงแต่งงานกับข้า!”

“หงหนิง!”

เด็กสาวผู้หนึ่งก้าวไปดึงหยางหงหนิงไว้ พร้อมกับส่ายหัวอย่างมิเห็นด้วย “เจ้าอย่าได้โวยวายเลย! ยิ่งเจ้าโวยวายเสียงดังเท่าไร คนที่อับอายก็คือเจ้า!”

เมื่อหยางหงหนิงเห็นเด็กสาวผู้นั้น ดวงตาของนางก็แดงก่ำขึ้นมาทันที นางจับเด็กสาวผู้นั้น แล้วพิงหัวไปที่ไหล่ของนาง “เพ่ยเพ่ย ข้าทุกข์ยิ่งนัก... ข้าทุกข์มากเหลือเกิน!”