บทที่ 2011

กระทั่งเดินตามจงเจิ้งเฟยมาถึงในศาลาแห่งหนึ่งของสำนักศึกษาชิงหลง หลงเพ่ยเพ่ยก็รออยู่ที่นั่นแล้ว

เมื่อเห็นหลิงอวี๋ นางก็มองพิจารณาหลิงอวี๋อย่างสงสัยใคร่รู้อยู่หลายครั้ง ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “ข้าได้ยินมาว่า หงหนิงแพ้การประลองปรุงยากับเจ้า ฮ่า ๆ นางหยิ่งทะนงมาโดยตลอด ควรจะมีคนมาทำให้นางรับรู้ได้แล้วว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมีคนอีก!”

“สิงอวี๋ เรื่องสาเหตุและขั้นตอนในการประลองของเจ้ากับหงหนิงนั้นข้ารู้ทั้งหมดแล้ว ข้ามิได้เข้าข้างผู้ใด ข้าคิดว่าเจ้าทำถูกต้องแล้ว หากใครมาใส่ร้ายข้าเช่นนี้ ข้าก็จะสู้กับนางจนถึงที่สุดเช่นกัน!”

หลิงอวี๋ย่อมมิเชื่อหลงเพ่ยเพ่ยเสียทั้งหมดเพราะคำพูดมิกี่คำอยู่แล้ว

“คุณหนูหลงมาหาข้ามีธุระอันใดหรือไม่?” หลิงอวี๋เอ่ยถามไปตามตรง

หลงเพ่ยเพ่ยยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “ข้าชอบผูกมิตร และนิสัยของเจ้าก็ถูกใจข้ายิ่งนัก!”

“แน่นอนว่าสิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ข้ายังอยากให้เจ้ากับหงหนิงปรับความเข้าใจกันอยู่ หงหนิงมิใช่คนเลว เพียงแต่นางหลงเย่หรงจนหน้ามืดตามัว จึงได้ทำเรื่องโง่ ๆ เหล่านั้นไป!”

“ควรจะหาทางแก้ไขมิใช่สร้างความบาดหมางต่อกัน เจ้าเห็นแก่ข้าเถิด อย่าได้ถือสาหาความกับนางเลย!”

หลิงอวี๋เลิกคิ้วมองลักยิ้มสองข้างบนใบหน้าของหลงเพ่ยเพ่ย หญิงสาวผู้นี้ไร้เดียงสาจริง ๆ หรือว่าแสร้งทำเป็นไร้เดียงสากันแน่?

ตอนนั้นที่หยางหงหนิงประลองการปรุงยาพิษ นางใส่ยาระบายและผงที่ทำให้เกิดอาการคันลงไปในยาพิษให้ตนกิน คนชั่วร้ายเช่นนี้ หลงเพ่ยเพ่ยบอกว่านางมิใช่คนเลวรึ?

หรือว่าจะต้องชั่วร้ายเช่นเดียวกับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย จึงจะนับว่าเป็นคนเลว?

“สิงอวี๋ นางมิได้เลวร้ายจริง ๆ!”

ดูเหมือนว่าหลงเพ่ยเพ่ยจะอ่านความคิดของหลิงอวี๋ออก นางจึงเอ่ยอย่างจริงใจ “ข้ากับหยางหงหนิงนับว่าเติบโตมาด้วยกัน นางมิเคยทำเรื่องที่เลวร้ายมาก่อน รวมถึงเรื่องการทำร้ายคนรับใช้อะไรเช่นนั้นด้วย!”

“ในทุกปีนางจะไปแจกโจ๊กช่วยผู้ประสบภัยกับข้า และไปเยี่ยมเด็กกำพร้าที่สถานการกุศลด้วย ทุกคนล้วนชอบนางกันมาก!”

“ที่นางใส่ยาระบายและผงที่ทำให้เกิดอาการคันลงไปตอนที่ประลองกับเจ้า อาจเป็นการสับสนชั่วขณะก็เป็นได้ นางมิได้คิดจะทำร้ายเจ้าถึงตายจริง ๆ หรอก!”