บทที่ 2012

จงเจิ้งเฟยได้ยินเช่นนั้น ก็เอ่ยขึ้นมา “ใช่แล้ว เมื่อขัดแย้งกันก็ควรจะแก้ปัญหามิใช่สร้างความบาดหมาง ท่านพ่อท่านแม่หลายตระกูลล้วนเป็นมิตรสนิทกัน ไม่มีใครอยากให้คนรุ่นหลังทะเลาะกันอย่างเอาเป็นเอาตายหรอก!”

“ศิษย์พี่หญิง เย่หรงกับเจ้ามีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เจ้าก็ไปโน้มน้าวเขาด้วยเถิด แม้ว่าจะมิยอมแต่งงานกับหยางหงหนิง ก็อย่าได้ทะเลาะกันจนตึงเครียดเกินไปนัก!”

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าทั้งสองคนล้วนเอ่ยเช่นนี้ นางก็คิดแล้วเอ่ยออกมา “ข้าจะไปคุยกับเย่หรงดู ขอเพียงมิบังคับให้เขาแต่งงานกับหยางหงหนิง ข้าคิดว่าเขาก็น่าจะยอมคืนดี!”

“ใช่ แตงที่ฝืนเด็ดจากต้นย่อมมิหวาน พวกเราล้วนรู้เหตุผลข้อนี้ดี เราไม่มีทางไปบังคับให้เย่หรงทำเรื่องเช่นนั้นแน่!”

หลงเพ่ยเพ่ยพยักหน้าแล้วเอ่ย “เจ้ากลับไปโน้มน้าวเย่หรงดูก่อน ประเดี๋ยววันหลังข้าจะจัดงานเลี้ยง เมื่อทุกคนมารวมตัวกัน เช่นนี้พวกเขาก็จะมิอึดอัด แล้วก็ปรับความเข้าใจกันได้!”

“อืม!”

หลิงอวี๋พยักหน้า และกำลังจะเดินไป หลงเพ่ยเพ่ยก็เรียกนางไว้อีก “สิงอวี๋ ข้าได้ยินมาว่าเจ้ากับเหมียวหยางผู้เป็นศิษย์ของปรมาจารย์ไป่หลี่ก็ทะเลาะกันหรือ?”

“เรื่องนี้ข้าจะยืนอยู่ข้างเจ้า เจ้าจัดการอย่างสบายใจได้เลย สิ่งที่ควรจะยืนหยัดก็ทำไป หากพวกเขากล้ามาข่มขู่เจ้า ข้าจะออกหน้าให้เจ้าเอง!”

หลิงอวี๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง นี่หลงเพ่ยเพ่ยหมายความว่าอย่างไร?

นี่นางสนับสนุนให้ตนยืนหยัดที่จะให้เหมียวหยางมาขอโทษต่อหน้าธารกำนัล ให้ไป่หลี่ไห่กับเหมียวหยางอับอายอย่างที่สุดหรือ?

“ข้าสุดจะทนกับท่าทางการใช้อำนาจรังแกผู้อื่นของหอโอสถไป๋เป่าแล้ว ก่อนหน้านี้มายุ่งเกี่ยวกับข้าก็ปล่อยไป แต่นี่มายุ่งกับสหายของข้า ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปง่าย ๆ เด็ดขาด!”

หลงเพ่ยเพ่ยยิ้มแล้วเอ่ยกับหลิงอวี๋ “เจ้าก็คือสหายของข้า เจ้าอย่าได้ปฏิเสธเลย เจ้าปฏิเสธไปก็ไม่มีประโยชน์ ถึงอย่างไรข้าก็ยอมรับเจ้าเป็นสหายของข้าแล้ว!”

ใบหน้าของหลิงอวี๋กระตุก แล้วหลงเพ่ยเพ่ยที่พูดเองเออเองอยู่ฝ่ายเดียว หลงเพ่ยเพ่ยผู้นี้แม้จะดูอ่อนหวาน แต่มีบุคลิกที่แข็งแกร่งมาก!

จงเจิ้งเฟยก็ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “ข้าพูดมิผิดเลยใช่หรือไม่ เพ่ยเพ่ยเป็นคนตรงไปตรงมามาก! ศิษย์พี่หญิงเจ้าวางใจได้ เมื่อมีนางสนับสนุนเจ้า ไป่หลี่ไห่กับเหมียวหยางมิกล้ามาสร้างปัญหาให้เจ้าง่าย ๆ อีกเป็นแน่!”

“นี่เป็นผู้สนับสนุนที่ดีกว่าหลงอิงเสียอีก!”