บทที่ 2013

วันรุ่งขึ้นเมื่อหลิงอวี๋ไปที่บ้านตระกูลเย่ นางก็บอกเรื่องหลงเพ่ยเพ่ยกับเย่ซื่อฝาน

ในบ้านตระกูลเย่นั้นเย่ซื่อฝานจัดการเพียงแค่การปรุงโอสถเท่านั้น มิได้จัดการเรื่องการบริหาร เนื่องจากการบริหารเป็นเรื่องของผู้นำตระกูล

แต่ในฐานะที่เย่ซื่อฝานเป็นสมาชิกตระกูลเย่ เขาก็รู้เรื่องภายในบางส่วนเช่นกัน

เขาจึงเอ่ยขึ้นมาอย่างจริงจัง “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดเจ้าแห่งทิศใต้จึงให้หลงเพ่ยเพ่ยมาแสดงความปรารถนาดีต่อเจ้าในเวลานี้?”

“ก่อนหน้านี้เขามิได้สนใจการต่อสู้ระหว่างหอโอสถไป๋เป่าและหอโอสถซ่างกู่ เขาแค่หวังว่าหอโอสถไป๋เป่าจะกดหอโอสถซ่างกู่ลงไปให้ถึงจุดต่ำสุดเสียก่อน จากนั้นก็ค่อยยื่นไมตรี เช่นนี้ก็จะเป็นการช่วยเหลือในยามลำบาก แล้วกูลเย่ของข้าก็จะจงรักภักดีต่อเขาอย่างสุดหัวใจ!”

เมื่อหลิงอวี๋ได้ยินเช่นนั้น จึงเอ่ยขึ้นมา “หากท่านอาจารย์รู้สึกว่ามิเหมาะสม เช่นนั้นข้าก็จะรักษาระยะห่างกับหลงเพ่ยเพ่ยเจ้าค่ะ!”

ถึงอย่างไรตอนนี้หลิงอวี๋ก็เป็นศิษย์ของเย่ซื่อฝาน นางจะมิละทิ้งสำนักไปทำดีกับศัตรูของอาจารย์เพื่อความปลอดภัยของตน

“ไม่! มิต้อง!”

เย่ซื่อฝานส่ายหัวแล้วเอ่ย “เมื่อเทียบกับเจ้าแห่งทะเละชายาเจ้าแห่งทะเลที่นับวันยิ่งเย่อหยิ่งแล้ว ท่านผู้อาวุโสของเจ้ายอมสนับสนุนให้เจ้าแห่งทิศใต้ได้นั่งในตำแหน่งนั้นเสียยังดีกว่า อย่างน้อยเจ้าแห่งทิศใต้ก็นับว่ามีความยุติธรรมอยู่!”

“ทว่าเรื่องนี้มิจำเป็นต้องด่วนตัดสินใจ ท้ายที่สุดแล้วหาได้มีผู้ใดรู้ไม่ว่า มหาเทพหลงจะมีชีวิตอยู่ได้นานเพียงใด! หากเขาสามารถอยู่ได้นานนับร้อยปีเช่นเดียวกับหลงอี้ องค์ชายเหล่านี้ก็ล้วนต้องรอกันไปอีกนาน!”

“เจ้าผูกมิตรกับหลงเพ่ยเพ่ยได้ แต่หากเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับกิจการบ้านเมืองก็พูดแค่พอเป็นพิธีก็พอ!”

เย่ซื่อฝานทอดถอนใจ “เสี่ยวชี อีกมินานสภาพสังคมนี้ก็จะมิสงบแล้ว อาจารย์มิรู้ว่าจะสอนเจ้าได้อีกนานเพียงใด!”

“เจ้าจงระวังให้ดี เก็บเงินไว้กับตัว เมื่อวันใดเห็นว่าเมืองหลวงแดนเทพเกิดความวุ่นวายขึ้น ก็จงหนีออกจากเมืองหลวงแดนเทพไปพร้อมกับพี่ชายของเจ้า และไปใช้ชีวิตของตนเองที่ชนบทเสียเถิด!”

หลิงอวี๋ตกตะลึง แล้วเอ่ยถามออกไป “ท่านอาจารย์กังวลว่าพวกเขาจะต่อสู้กันเพื่อชิงบัลลังก์มังกรหรือเจ้าคะ?”

“ก็ประมาณนั้น… มิเพียงแต่ตระกูลหลงเท่านั้นที่ต้องการต่อสู้เพื่อแย่งชิงตำแหน่งนั้น แต่ตระกูลอื่น ๆ ก็กำลังจะเคลื่อนไหวเช่นกัน!”

เย่ซื่อฝานเอ่ยขึ้นมาด้วยใบหน้าจริงจัง “เสี่ยวชี การต่อสู้เช่นนี้เป็นการทำลายล้าง… เมืองหลวงแดนเทพสงบสุขมาหลายร้อยปีแล้ว บุญคุณความแค้นที่สะสมมาก็มีมากเกินกว่าจะนับได้!”