บทที่ 2014

หลิงอวี๋ยิ้มออกมา ต่อให้นางใจดีแค่ไหนก็มีขอบเขตของตน ในเมื่อรู้อยู่แก่ใจว่าเป็นกับดักแล้วตนจะพาตัวเองเข้าไปได้อย่างไรกัน!

หากตนรู้จักฮูหยินเฉิง บางทีอาจจะเสี่ยงไปช่วยชีวิตนาง!

แต่ตนกับฮูหยินเฉิงมิได้รู้จักกัน มิรู้ด้วยซ้ำว่านางเป็นคนดีหรือคนเลว

แม้ว่าจะเห็นใจฮูหยินเฉิงที่ต้องประสบความทรมานของการเจ็บป่วย แต่นางก็มิใช่แม่พระ มิสามารถไปช่วยชีวิตทุกคนที่เจ็บป่วยได้หรอก!

หลิงอวี๋ครุ่นคิดแล้วเอ่ยกับเย่หรง “ในช่วงสองวันนี้ท่านคอยติดตามอาการป่วยของฮูหยินเฉิงไว้ และไปตรวจสอบตัวตนของแม่ทัพเฉิงให้ละเอียดอีกสักหน่อย!”

“หากเขาสามารถเป็นสายลับให้ท่านไปช่วยมารดาของท่านออกมาได้จริง ๆ ข้าจะหาวิธีตามหาหลิงอวี๋มาช่วยชีวิตนาง!”

สำหรับเย่หรงแล้ว คนที่สำคัญที่สุดนั้นคือมารดาของเขา

หากมั่นใจได้ว่าแม่ทัพเฉิงยินดีจะช่วยเป็นสายลับให้เย่หรง ต่อให้หลิงอวี๋ต้องเสี่ยงอันตรายก็จะช่วยเย่หรงทำสิ่งนี้

“เจ้ามีวิธีตามหานางหรือ?”

เย่หรงเอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

“พี่ชายข้าเก่งเรื่องการสืบหาข่าวมาก บางทีคนที่ผู้อื่นหามิเจอ เขาอาจจะตามหาเจอก็ได้!”

หลิงอวี๋ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “เอาตามนี้ก่อนแล้วกัน หากแม่ทัพเฉิงมิควรเชื่อใจ พวกเราก็มิควรเสียแรงกับเรื่องนี้!”

“ไม่ ให้พี่ชายของเจ้าช่วยข้าตามหาหลิงอวี๋เถิด แม้ว่าแม่ทัพเฉิงจะมิสามารถเชื่อใจได้ หลิงอวี๋ก็จะมีวิธีช่วยข้าให้ช่วยท่านแม่ของข้าออกมาได้เอง!”

เย่หรงเอ่ยอย่างกังวล “ข้าหาคนช่วยไว้มิน้อยแล้ว แม้ว่าข้าจะมั่นใจว่าพวกเขาจะมิทรยศข้า แต่ข้ากังวลว่ายิ่งนานวันอุปสรรคก็จะยิ่งมาก หากข่าวรั่วไหลออกไปข้าจะไม่มีวันได้พบท่านแม่ของข้าอีก!”

“ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่!”

หลิงอวี๋ให้คำมั่นสัญญา

เย่หรงรู้ว่ากังวลไปก็ไร้ประโยชน์ เขาจึงโบกมือ “เจ้ากลับไปเถิด! หากมีความคืบหน้าให้รีบแจ้งข้าทันที!”

หลิงอวี๋พยักหน้า แล้วนึกถึงเรื่องที่หลงเพ่ยเพ่ยให้ตนโน้มน้าวเย่หรง นางจึงเอ่ยออกไป

ทันทีที่เย่หรงได้ยินว่าต้องการให้เขาปรับความเข้าใจกับหยางหงหนิง เขาก็ส่ายหัว “สตรีเช่นนั้นข้ามิอยากพบนางอีกแล้ว! หากมิต้องไปมาหาสู่กับข้านับตั้งแต่นี้ไปได้ข้าก็จะยินดียิ่งนัก มีหรือจะยอมไปคืนดีกับนาง!”

“เย่หรง ข้าคิดว่าหลงเพ่ยเพ่ยพูดถูก เมื่อขัดแย้งกันก็ควรจะแก้ไขมิใช่สร้างความบาดหมาง!”