บทที่ 2016

หลิงอวี๋นั่งอยู่เช่นนั้น มิรู้ว่านั่งอยู่นานเท่าใด เมื่อน้ำมันในตะเกียงหมดลงภายในห้องก็เข้าสู่ความมืดมิด และนางก็มิได้จุดตะเกียงอีก

นางนั่งอยู่เงียบ ๆ มิได้หลับทั้งคืนแต่ก็ไม่มีความง่วงเลยแม้แต่น้อย

ในสมองครุ่นคิดไปเรื่อยเปื่อย ในขณะที่กำลังคิดจนเข้าสู่ภวังค์ ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังมาจากด้านนอก

“แม่นางสิง ข้าชื่อไป๋อวี้ เป็นนางรับใช้ของท่านหญิง นางให้ข้านำข้อความมาบอกเจ้า!”

หลิงอวี๋ได้สติขึ้นมาทันที จึงวิ่งออกไปเปิดประตู

ไป๋อวี้คือนางรับใช้ที่หลิงอวี๋พบที่จวนเจ้าแห่งทิศใต้ก่อนหน้านี้ นางรับใช้ผู้นั้นที่ติดตามหลงเพ่ยเพ่ย นางสูงมาก หลิงอวี๋จึงจำนางได้

“ไป๋อวี้ มีข่าวคราวพี่ชายข้าแล้วหรือ?” หลิงอวี๋เอ่ยถามอย่างร้อนใจ

ไป๋อวี้ยิ้มแล้วเอ่ยออกมา “ท่านหญิงของข้าลงมือเอง หากไม่มีข่าวอะไร จะมิเป็นการรู้สึกผิดต่อเจ้าหรือ!”

“วางใจเถิด เราเจอพี่ชายของเจ้าแล้ว และท่านหญิงก็กำลังพาเขากลับมา นางเกรงว่าเจ้าจะกังวล จึงให้ข้าล่วงหน้ามาบอกเจ้าก่อน!”

หลิงอวี๋ถอนหายใจโล่งอก จากนั้นก็จ้องแล้วเอ่ยถามออกไป “ผู้ใดจับตัวเขาไป?”

รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋อวี้จางหายไป แล้วมองหลิงอวี๋อย่างเห็นอกเห็นใจ “ก็เป็นดังที่เจ้าคาดไว้ คือเหมียวหยาง แต่มิใช่เขาที่เป็นคนทำ เป็นมารดาของเขา!”

“มารดาของเขาเห็นว่าร่างกายของเหมียวหยางเน่าเปื่อยและทรมาน กอปรกับที่ได้ยินว่าไป่หลี่ไห่จะขับไล่เขาออกจากสำนักอีก นางปวดใจมิต้องการให้อนาคตของเหมียวหยางพังทลายไป จึงได้แก้แค้นเจ้า!”

“จากคำพูดของนาง เดิมทีอยากจะจับตัวเจ้าไปแล้วให้เจ้ามอบยาแก้พิษให้ แต่นางบอกว่าคนของนางพบว่ารอบตัวเจ้ามีคนคอยปกป้องอยู่ จึงมิสะดวกที่จะลงมือ ดังนั้นพวกเขาจึงจับตัวพี่ชายของเจ้าไปแทน!”

หลิงอวี๋ตะลึงไปครู่หนึ่ง รอบตัวตนมีคนคอยปกป้องอยู่หรือ? เหตุใดนางจึงมิสังเกตเห็น?

นี่เป็นฝีมือของใครกัน?

เป็นการปกป้องตนหรือจับตาดูตนกันแน่?

“พี่ใหญ่ของข้ามิได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่?” หลิงอวี๋เอ่ยถาม

ใบหน้าไป๋อวี้ดูกระอักกระอ่วนขึ้นมา “พวกเราไปช้าเล็กน้อย พี่ชายเจ้า… เขา… เขา...ประเดี๋ยวเจ้าเจอเขาก็รู้เอง!”

ดูเหมือนไป๋อวี้จะมิอาจทนพูดต่อไปได้

หัวใจของหลิงอวี๋จมดิ่งลงในทันที พี่ใหญ่เป็นอะไรกันแน่ เหตุใดไป๋อวี้จึงมีท่าทีเช่นนี้?

หรือว่า… หรือว่าเขา...