บทที่ 2017

เป็นหนี้บุญคุณหนึ่งครั้งก็นับว่าเป็นหนี้ เป็นหนี้บุญคุณสองครั้งก็นับว่าเป็นหนี้เช่นกัน!

หลิงอวี๋รับความกรุณาของหลงเพ่ยเพ่ยมาแล้ว เอาไว้ค่อยตอบแทนนางภายหน้าก็แล้วกัน!

“ข้าจะไปเตรียมยา พี่ใหญ่มู่ ประเดี๋ยวเจ้าช่วยทายาให้พี่ชายข้าที!”

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าหน้าอกที่เปลือยเปล่าของผู้รอบรู้นั้นแทบจะไม่มีผิวหนังตรงไหนปกติดีเลย นางจึงจดจำความโหดร้ายของครอบครัวเหมียวหยางไว้ แล้วรีบออกไปเตรียมยา

นางรีบนำยาทากระปุกใหญ่ที่เตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วไปที่ห้องของผู้รอบรู้

มู่ตงก็มิได้ปฏิเสธ เขารับยามาแล้วเอ่ยออกไป “แม่นางสิง เมื่อครู่ข้าตรวจดูพี่ชายของเจ้า นอกจากบาดแผลที่ผิวหนังภายนอกเหล่านี้แล้ว แขนซ้ายของเขาก็ถูกตีจนหัก และซี่โครงก็หักไปสองซี่!”

“แล้วก็…”

ดูเหมือนว่ามู่ตงจะยากที่จะพูดออกมา

หลงเพ่ยเพ่ยก็มองไปทางหลิงอวี๋อย่างเห็นใจเช่นกัน

“แล้วก็อะไร? พี่ใหญ่มู่พูดออกมาตามตรงเถิด ข้ารับได้ทุกอย่าง!”

หลิงอวี๋รู้สึกกังวลขึ้นมา แต่ใบหน้าก็ยังดูสงบอยู่

“เชื้อ… เชื้อสายลูกหลานของพี่ใหญ่เจ้าถูกทำลายไปเสียแล้ว ต่อไปอาจจะมิสามารถมีทายาทสืบสกุลให้ตระกูลเจ้าได้แล้ว!”

มู่ตงกัดฟันพูดออกมา

หลิงอวี๋ราวกับโดนฟ้าผ่าในทันที

มิน่ามู่ตงกับหลงเพ่ยเพ่ยจึงมีท่าทีเห็นอกเห็นใจ บุรุษผู้ใดบ้างจะมิอยากสืบเชื้อสายตระกูลของตน

เมื่อเชื้อสายมาถูกทำลายไปเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นจะมิได้หมายความว่านับจากนี้ผู้รอบรู้ก็จะมิต่างจากขันทีหรอกหรือ?

นอกเสียจากว่าจะสมัครใจไปเป็นขันทีเอง มิฉะนั้นบุรุษคนใดจะรับการโจมตีเช่นนี้ได้เล่า?

“สิงอวี๋ เจ้าอย่าได้สิ้นหวัง!”

หลงเพ่ยเพ่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เชื้อสายที่ตัดขาดกับการถูกตัดขาดนั้นมันคนละเรื่องกัน ขาดไปแล้วก็ยังสามารถเชื่อมต่อได้!”

สามารถเชื่อมต่อได้หรือ? เช่นนั้นยังสามารถใช้ได้หรือ?