บทที่ 2018

และหลังจากที่เซียวหลินเทียนรู้เรื่อง สายตาของเขาก็มองไปทางเผยอวี้ ฉินซาน เถาจื่อและคนอื่น ๆ อย่างเย็นชา

เมื่อเผยอวี้ถูกมองเช่นนั้นก็รู้สึกหนาวไปทั้งตัว ฉินซานเองก็เหงื่อแตกพลั่กเช่นกัน

แม้ว่าเซียวหลินเทียนจะมิได้ก่นด่าออกมา แต่พวกเขาต่างก็รู้สึกกระวนกระวายกันไปหมด

ในที่สุด เซียวหลินเทียนก็เอ่ยขึ้นมา เขาเอ่ยด้วยเสียงเคร่งขรึง “วันนี้คนที่ถูกจับตัวไปคือสิงจั๋ว พวกเจ้ารู้สึกว่าโชคดีใช่หรือไม่… เพราะคนที่ถูกจับตัวไปมิใช่ฮองเฮาของพวกเจ้า!”

ไม่มีใครกล้าพูดอะไรทั้งนั้น ทุกคนต่างก็ยืนก้มหน้าอยู่เช่นนั้น

พวกเขาเพิ่งจะรู้ข่าวว่าสิงจั๋วถูกหลงเพ่ยเพ่ยส่งกลับไปที่เรือนเล็ก

หากคนที่ถูกจับตัวไปเป็นหลิงอวี๋ ศัตรูจะรอจนพวกเขารู้ข่าวก่อนแล้วให้ไปช่วยเหลือหรือ?

เช่นนั้นจะยังทันหรือ?

“ข้ารู้ว่าพวกเจ้าติดตามข้าออกมาหลายเดือนแล้ว พวกเจ้าคิดถึงครอบครัวและชีวิตก่อนหน้านี้!”

เซียวหลินเทียนเปลี่ยนเป็นตะคอกเสียงแข็ง “หากพวกเจ้ารู้สึกว่ามิคุ้นเคยกับการอยู่แดนเทพ เช่นนั้นใครอยากจะกลับไป ข้าก็จะมิห้าม!”

เผยอวี้เหงื่อตก จากนั้นก็คุกเข่าลงข้างหนึ่ง

“ฝ่าบาท พวกกระหม่อมประมาทละเลย สมควรได้รับโทษพ่ะย่ะค่ะ!”

“หากกระหม่อมมิได้ช่วยฝ่าบาทพาฮองเฮากลับไปอย่างปลอดภัย กระหม่อมก็จะมิกลับเด็ดขาดพ่ะย่ะค่ะ!”

“ฝ่าบาท ต่อไปกระหม่อมจะมิทำผิดพลาดเช่นนี้อีก จะปกป้องฮองเฮาให้ปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ!”

ฉินซานก็ก้าวไปแล้วคุกเข่าลงเช่นกัน

“สิ่งที่แม่ทัพเผยพูดก็เป็นสิ่งที่กระหม่อมต้องการจะบอกเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท พวกเราจะมิกลับไป! ขอฝ่าบาทโปรดระงับพิโรธ!”

เถาจื่อ หานอวี้และหานเหมยต่างก็คุกเข่าลงไปด้วย

เซียวหลินเทียนมองพวกเขา พวกเขาต้องออกจากบ้านเกิด ออกจากชีวิตที่คุ้นเคยมายังสถานที่ที่มิคุ้นเคยแห่งนี้

ไม่มีอำนาจเช่นก่อนหน้านี้ ทั้งยังมิสามารถเปิดเผยใบหน้าที่แท้จริงได้อีก เขาเองก็เข้าใจความรู้สึกของคนเหล่านี้

แต่ความประมาทในวันนี้ทำให้สิงจั๋วเกือบตายด้วยน้ำมือของคนตระกูลเหมียว แม้ว่าสิงจั๋วจะมิได้เป็นญาติหรือสหายกับพวกเขา แต่ตอนนี้เขาเป็นพี่ชายของหลิงอวี๋!

เซียวหลินเทียนเข้าใจความรู้สึกของหลิงอวี๋ดี นางกับสิงจั๋วเดินทางจากท่าเรือจนมาถึงเมืองหลวงด้วยกัน พวกเขามิได้มีที่พึ่งพิง แล้วตอนนี้ก็ยังถูกคนกลั่นแกล้งเช่นนี้อีก