บทที่ 2019

หลังจากที่พวกเขารับคำสั่งแล้วก็ออกไป แล้วจู่ ๆ เซียวหลินเทียนก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงตะโกนขึ้นมา “หานเหมย เจ้ารอก่อน!”

หานเหมยหยุดชะงัก หานอวี้ก็หยุดเช่นกัน จากนั้นทั้งสองคนก็มองไปทางเซียวหลินเทียนอย่างสงสัย

“ตอนที่ข้าจับตัวจ้าวหรุ่ยหรุ่ยได้ที่ภูเขาหมางหลิ่ง นางเผลอหลุดปากออกมาเรื่องหนึ่ง… นางบอกว่านางโกหกหลิงอวี๋ว่าน้องสาวนางถูกจับตัวมาขายที่เมืองหลวงแดนเทพ!”

แล้วเซียวหลินเทียนก็เอ่ยด้วยเสียงหนักแน่น “หลิงอวี๋สูญเสียความทรงจำไป และคิดมาตลอดว่าเจ้าคือเสี่ยวอวี้ น้องสาวของนาง! นางมาที่เมืองหลวงแดนเทพก็เพื่อมาตามหาเจ้า!”

หานเหมยตะลึง จากนั้นดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมา “ฝ่าบาททรงหมายความว่าจะให้หม่อมฉันไปเข้าใกล้ฮองเฮาหรือเพคะ?”

“อืม ตอนนี้หลิงอวี๋มีความคลางแคลงใจต่อพวกเรา ทว่ากับเจ้านั้นแตกต่างออกไป หลังจากที่นางสูญเสียความทรงจำไปเจ้าก็อยู่กับนางตลอด! จ้าวหรุ่ยหรุ่ยพูดเช่นนี้แล้ว นางจะต้องเชื่อว่าเป็นจริงแน่ ๆ!”

เซียวหลินเทียนมองไปทางหานเหมย “สิ่งที่ข้ามิแน่ใจตอนนี้ก็คือ หลิงอวี๋จำเรื่องอะไรได้บ้าง และนางสงสัยหรือไม่ว่าเจ้ามิใช่น้องสาวของนาง!”

“หากเจ้าบุ่มบ่ามไปเข้าใกล้นางเช่นนี้ นางจะสงสัยหรือไม่?”

“นอกจากนี้ หากเจ้าไปเข้าใกล้หลิงอวี๋ ก็ทำได้เพียงต้องเปิดใบหน้าที่แท้จริงต่อหน้านาง และมิสามารถให้จ้าวหรุ่ยหรุ่ยรู้ได้ หากจ้าวหรุ่ยหรุ่ยรู้เข้า มิต้องตรวจสอบใด ๆ ก็จะรู้ทันทีว่านางคือหลิงอวี๋!”

หานเหมยเอ่ยขึ้นมาอย่างหนักแน่น “ฝ่าบาท ให้บ่าวไปเข้าใกล้ฮองเฮาเถิดเพคะ! ฮองเฮาใจดีถึงเพียงนั้น แม้ว่าพระนางจะสงสัยบ่าว พระนางก็มิทำร้ายบ่าวหรอกเพคะ!”

“สำหรับจ้าวหรุ่ยหรุ่ย บ่าวจะรับมือกับนางอย่างระมัดระวังเพคะ!”

หานอวี้อ้าปากจะพูด แต่สุดท้ายก็มิได้คัดค้านอะไรออกไป

พวกนางทุกคนเสี่ยงอันตรายมาที่เมืองหลวงแดนเทพก็เพื่อช่วยฮองเฮา การที่พี่สาวจะไปในครั้งนี้แม้ว่าจะอันตราย แต่ก็เพื่อช่วยฮองเฮาเช่นกัน

หากพวกนางทำภารกิจสำเร็จได้เร็ว ก็สามารถกลับฉินตะวันตกได้เร็ว

“การที่สิงจั๋วได้รับบาดเจ็บเป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่เจ้าจะไปคลุกคลีอยู่ข้างกายนาง ทว่าหากไปยามนี้ก็อันตรายนัก เพราะจ้าวหรุ่ยหรุ่ยและคนอื่น ๆ กำลังจับตาดูนางอยู่!”

เซียวหลินเทียนครุ่นคิด แล้วเอ่ยออกมา “ชะลอไปสักสองวันแล้วค่อยว่ากัน ข้าจะหาวิธีให้เจ้าเข้าใกล้นางได้โดยมิให้เป็นที่สังเกตง่าย ๆ! เจ้าจงเตรียมตัวให้พร้อมเสียก่อน!”

“เพคะ!”

หานเหมยอยากจะรีบไปอยู่ข้างกายหลิงอวี๋บัดเดี๋ยวนั้น แต่องค์จักรพรรดิมีการพิจารณาของพระองค์เองและนางก็ต้องฟังพระบัญชา