บทที่ 2024

หลังจากที่หลงอิงไปแล้ว เรือนเล็กก็เงียบสงบลง แต่หลิงอวี๋รู้ว่านี่เป็นเพียงความสงบภายนอกเท่านั้น

ในเมื่อไป่หลี่ไห่มีความคิดเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นเขาจะต้องหาวิธีมาบีบให้ตนประลองกับเขาอย่างแน่นอน

เหมียวหยางเหลือเวลาอีกเพียงแค่สามวัน ก่อนที่ร่างกายของเขาจะเน่าเปื่อยและตายไป ดังนั้นไป่หลี่ไห่จึงเหลือเวลาอยู่มิมากแล้ว

หลิงอวี๋ทำอาหารกลางวันแล้วกินพร้อมกับมู่ตงและไป๋อวี้

นางต้มโจ๊กที่มีคุณค่าทางโภชนาแยกให้กับผู้รอบรู้ และเมื่อป้อนโจ๊กให้ผู้รอบรู้เสร็จแล้วเย่ซื่อฝานกับท่านผู้เฒ่าตระกูลเย่ก็มาเยี่ยมผู้รอบรู้ถึงที่

เมื่อหลิงอวี๋เห็นว่าเย่ซื่อฝานกับท่านผู้เฒ่าเย่มา ในใจของนางก็พลันรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา พวกเขามาเยี่ยมผู้รอบรู้ถึงที่ ก็นับว่าเป็นการมาสนับสนุนตนเช่นกัน!

“เสี่ยวชี พี่ชายเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ท่านผู้เฒ่าเย่เดินเข้าประตูมาก็เอ่ยถามอย่างเป็นห่วง

หลิงอวี๋ยิ้มขมขื่น “ยังดีที่ช่วยเหลือกลับมาได้ทันเวลา มิเช่นนั้นก็คงสิ้นชีพไปแล้วเจ้าค่ะ!”

ท่านผู้เฒ่าเย่สีหน้ามืดมนลง แล้วเดินเข้าไปในห้องของผู้รอบรู้พร้อมกับหลิงอวี๋ด้วย

ผู้รอบรู้นอนอยู่บนเตียง ยังมิสามารถขยับตัวได้ จมูกช้ำและใบหน้าบวม รอยช้ำทั่วทั้งใบหน้านั้นดูน่าสงสารนัก

“ท่านผู้เฒ่า ขอบคุณที่พวกท่านมาเยี่ยมข้าขอรับ!”

ผู้รอบรู้รู้ดีว่าพวกเขาเห็นแก่ความสัมพันธ์ของน้องสาวตน แต่เขาก็ยังคงรู้สึกขอบคุณมากอยู่ดี

“เสี่ยวชี หากต้องการเครื่องยาสมุนไพรอะไรก็ไปขอจากอาจารย์ของเจ้าได้เลย ขอเพียงพวกเรามีอยู่เจ้าก็สามารถนำมาช่วยชีวิตพี่ชายของเจ้าได้!”

เคราของท่านผู้เฒ่าเย่สั่นด้วยความโกรธ จากนั้นก็เริ่มก่นด่าขึ้นมาต่อหน้าผู้รอบรู้

“ตระกูลเหมียวก็แค่อาศัยอำนาจของไป่หลี่ไห่กับเจ้าแห่งทะเล จึงได้กล้าหยิ่งยโสเช่นนี้มิใช่หรือ?”

“หากไม่มีเจ้าแห่งทะเลคอยสนับสนุนอยู่ ไป่หลี่ไห่ก็นับว่าไม่มีอะไรทั้งนั้น!”

“เรื่องนี้จะปล่อยไปเช่นนี้มิได้! ข้าไม่มีทางยอมให้พวกเขากำเริบเสิบสานเช่นนี้แน่!”