บทที่ 2025

หลิงอวี๋จึงบอกการคาดเดาของตนให้พ่อลูกตระกูลเย่ฟังทั้งหมด

ท่านผู้เฒ่าเย่หมดคำพูดไปเลยทีเดียว ทรัพย์สินของตระกูลเหมียวไป่หลี่ไห่ก็จับจ้องอยู่เช่นกัน คนผู้นี้ช่างไม่มีขอบเขตของความเป็นคนเอาเสียเลย!

“ท่านผู้อาวุโส ท่านอาจารย์ ข้าคาดว่าการประลองครั้งนี้คงมิอาจหลีกเลี่ยงได้ เพราะเหมียวหยางเหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้นเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋เอ่ยด้วยเสียงทุ้ม “ไป่หลี่ไห่กล้าเสนอข้อเรียกร้องที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ เขามั่นใจว่าจะบีบข้าลงได้แน่นอน! เพียงแต่ข้ามิรู้ว่าเขาจะใช้วิธีใด!”

ท่านผู้เฒ่าเย่หัวเราะเยาะออกมา “เขาจะใช้วิธีใดได้อีกเล่า… อำนาจของเจ้าแห่งทะเลและความโปรดปรานของมหาเทพหลงก็เพียงพอที่จะทำให้เขาทำทุกอย่างที่ต้องการได้แล้ว!”

“เขาสามารถทำได้แม้กระทั่งขอพระราชโองการบีบให้เจ้ามอบยาแก้พิษให้ แต่นี่จะเป็นการทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่จนเกินไป หากเขายังคิดที่จะอยู่ในเมืองหลวงแดนเทพ เขาก็น่าจะมิทำเช่นนั้น!”

หลงเพ่ยเพ่ยเพิ่งเข้าประตูมาก็ได้ยินประโยคนี้เข้า นางจึงอดมิได้ที่จะเอ่ยขัดจังหวะขึ้นมา

“ท่านผู้เฒ่าเย่ ท่านคิดผิดไปแล้ว… ไป่หลี่ไห่จะทำเช่นนั้นจริง ๆ เจ้าค่ะ!”

“ว่ากระไรนะ?”

ท่านผู้เฒ่าเย่และเย่ซื่อฝานต่างก็หันไปทางหลงเพ่ยเพ่ยอย่างประหลาดใจ

“คารวะท่านผู้เฒ่าเย่และปรมาจารย์เย่!”

หลงเพ่ยเพ่ยทำความเคารพทั้งสองคนอย่างสุภาพ

“ตามสบายเถิด แม่หนูเพ่ยเพ่ย เพื่อมาบีบให้เสี่ยวชีมอบยาแก้พิษให้ เจ้าบอกว่าไป่หลี่ไห่ถึงกับหน้าด้านจะไปขอพระราชโองการจากมหาเทพหลงจริง ๆ หรือ?”

ท่านผู้เฒ่าเย่รู้จักหลงเพ่ยเพ่ย ยามนี้เขามิได้สนใจที่จะสร้างพันธมิตรกับนาง เขาเอ่ยถามไปอย่างกังวล

หลงเพ่ยเพ่ยเผยยิ้มบาง ๆ “แม้ว่าจะมิได้เป็นการขอพระราชโองการโดยตรง แต่ก็ใกล้เคียงเจ้าค่ะ!”

“พวกเราอย่ารบกวนการพักผ่อนของพี่ใหญ่สิงเลย เปลี่ยนไปคุยกันห้องอื่นเถิดเจ้าค่ะ!”

หลงเพ่ยเพ่ยออกไปก่อน แล้วหลิงอวี๋ก็รีบพาพวกเขาไปที่ห้องรับแขก

“วันนี้ข้าเข้าวังแต่เช้า เพราะคิดว่าจะไปขอเห็ดหยกให้สิงอวี๋!”