บทที่ 2027

วันนี้ทั้งวันที่สำนักศึกษาชิงหลงต่างก็พูดกันว่า สิงอวี๋จากหอปรุงโอสถจะประลองวิชาพิษกับไป่หลี่ไห่

สำหรับการประลองนี้ มีข่าวลือต่าง ๆ นานาที่เล่าต่อกันไปทั่ว

มีข่าวลือบางส่วนบอกว่า สิงอวี๋มิรู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ อาศัยว่ามีความสามารถในการแยกแยะเครื่องยาสมุนไพรที่แข็งแกร่งแล้วไปท้าทายอำนาจของไป่หลี่ไห่

เมื่อบัณฑิตจากหอโอสถไป๋เป่าและหอโอสถซ่างกู่ทั้งสองชั้นเรียนได้ยินข่าวนี้ พวกเขาก็ตั้งตนเป็นฝ่ายตรงข้ามกันทันที แล้วก็เริ่มด่าทอกันขึ้นมาในสำนักย่อย

บัณฑิตของหอโอสถซ่างกู่ด่าทอไป่หลี่ไห่ว่าไร้ยางอาย เป็นผู้ใหญ่มารังแกเด็ก

ถึงอย่างไรสิงอวี๋ก็เป็นบัณฑิตใหม่ที่เพิ่งเข้าเรียนได้มิถึงเดือน ส่วนไป่หลี่ไห่เป็นปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงมานานแล้ว การที่ปรมาจารย์ท้าประลองกับศิษย์น้อยนั้น ต่อให้ชนะก็ดูมิสง่างามหรอก

เหลยเหวินและจงเจิ้งเฟยก็โกรธมากเช่นกัน ทั้งสองคนรู้เรื่องที่สิงจั๋วพี่ชายของสิงอวี๋ถูกตระกูลเหมียวแก้แค้นแล้ว

เหลยเหวินจึงเปิดเผยเรื่องนี้ต่อหน้าธารกำนัล แล้วนางก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธ “ปรมาจารย์ไป่หลี่มิรู้หรือว่าศิษย์ของตนมีนิสัยอย่างไร? หากมิใช่เพราะเหมียวหยางไปทำลายบ้านของศิษย์พี่หญิงของข้าก่อน เขาจะถูกยาพิษได้อย่างไร?”

“หากปรมาจารย์ไป่หลี่มีความยุติธรรม เขาก็ควรให้ศิษย์ของเขาขอโทษเรื่องที่ทำผิดไป!”

“ผลก็คือเขามิได้ตัดสินด้วยความยุติธรรม ทั้งยังปล่อยให้ตระกูลเหมียวแก้แค้นพี่ชายของศิษย์พี่หญิงข้าอีก นี่หรือคือคุณธรรมที่ปรมาจารย์ควรพึงมี?”

บรรดาบัณฑิตของหอโอสถไป๋เป่า และผู้ที่ภักดีต่อไป่หลี่ไห่ต่างก็กระโดดออกมาแล้วตะโกนออกไป “ท่านอาจารย์ของพวกเราต้องการรักษาความยุติธรรมต่างหากจึงได้ประลองกับสิงอวี๋ เจ้ามิรู้เรื่องราวภายใน!”

“เรื่องราวภายในก็คือ ศิษย์พี่หญิงของเจ้าโลภมากมิรู้จักพอ นางต้องการให้เหมียวหยางมอบทรัพย์สินของตระกูลให้กึ่งหนึ่งแล้วนางจึงจะแก้พิษให้เขา ท่านอาจารย์ของข้าก็แค่โกรธในความโลภมากของนาง จึงได้ใช้วิธีนี้มาสั่งสอนนาง!”

ต่างฝ่ายต่างก็พูดกันไป ทำให้คนของสำนักย่อยอื่นมิรู้แล้วว่าใครพูดจริงใครพูดเท็จ

เมื่อจงเจิ้งเฟยเห็นว่ายิ่งทะเลาะก็ยิ่งรุนแรงมากขึ้น จึงได้ดึงเหลยเหวินออกมา

“เหวินเหวิน ช่างเถิด มิต้องไปเถียงกับพวกเขาแล้ว ไป่หลี่ไห่ไม่มีทางยอมรับหรอกว่าตนเองเป็นผู้ใหญ่แล้วมารังแกเด็ก ข่าวลือเหล่านี้ก็เป็นเขาที่ปล่อยออกมา เพราะคิดจะทำลายชื่อเสียงของศิษย์พี่หญิง!”

“ตอนนี้พูดกระไรไปก็หาได้มีประโยชน์ไม่ ขอเพียงวันพรุ่งศิษย์พี่หญิงเอาชนะไป่หลี่ไห่ได้ คำที่นางพูดจึงจะมีพลังขึ้นมา!”

เหลยเหวินจึงเอ่ยออกมาอย่างโกรธเคือง “ข้าก็แค่มิชอบที่ไป่หลี่ไห่รังแกผู้อื่นเช่นนี้ นี่มิใช่การรังแกศิษย์พี่หญิงทั้งที่นางไม่มีที่พึ่งพิงหรอกหรือ?”