บทที่ 2032

หา!

เย่ซื่อฝานตกตะลึง ตกใจกับคำพูดของท่านผู้เฒ่าเย่จนพูดมิออก

หลิงอวี๋ชะงักไปครู่หนึ่ง แต่หัวใจกลับสงบลงทันที

เจ้าวังเทียนจีก็คืออาจารย์ของจ้าวหรุ่ยหรุ่ย หลงอิงและแม้กระทั่งเฉียวเค่อ จุดประสงค์ในการลงจากภูเขาของพวกเขามิแน่ว่าจะมาเพื่อช่วยไป่หลี่ไห่!

พวกเขามาเพื่อหลิงอวี๋ต่างหาก!

แต่หลิงอวี๋ก็คือตนเอง!

สิ่งนี้ไป ๆ มา ๆ ก็ล้วนมาเพื่อจัดการกับตนกันทั้งนั้น ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวก็คือตอนนี้พวกเขายังมิรู้ว่าเป้าหมายที่พวกเขาต้องการจัดการนั้นคือคนคนเดียวกัน!

ส่วนทางท่านผู้เฒ่าเย่ เนื่องจากความสัมพันธ์ของหลงอิงและจ้าวหรุ่ยหรุ่ยเขาจึงเข้าใจผิดคิดว่าคนของวังเทียนจีมาเพื่อช่วยเหลือไป่หลี่ไห่

“ใต้หล้านี้เปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ เหตุใดจึงเต็มไปด้วยคนที่ไร้ยางอายมากถึงเพียงนี้!”

ท่านผู้เฒ่าเย่ทั้งกังวลทั้งโกรธ ต่อหน้าหลิงอวี๋มิอาจพูดออกไปได้ ทว่าก็แอบบ่นอยู่ในใจ

นี่สวรรค์ต้องการทำลายตระกูลเย่หรือไร?

“ท่านพ่อ ท่านบอกว่าเชิญคนมาเพื่อดูแลเรื่องความยุติธรรมมิใช่หรือ?”

เย่ซื่อฝานเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความหวัง

“ข้าไปเชิญแล้วแต่เขามิอยู่ ข้าจึงทิ้งข้อความไว้ หากเขาได้รับข้อความ วันพรุ่งเขาก็คงจะมา!”

“แต่ข้ากังวลว่าหากเขามิได้รับข้อความ เช่นนั้น...”

ท่านผู้เฒ่าเย่กระทืบเท้าอย่างโมโห “ข้าจะไปหาคนอื่นอีก! เสี่ยวชี เจ้ามิต้องกังวล ฟังการจัดการของอาจารย์เจ้า แล้วทำให้ดีที่สุดก็พอ!”

แล้วท่านผู้เฒ่าเย่ก็รีบร้อนออกไป

แต่หลิงอวี๋กลับหมดอารมณ์ที่จะศึกษาต่อแล้ว

“ท่านอาจารย์ โดยทั่วไปข้าพอจะเข้าใจแล้ว ข้าขอกลับไปเตรียมตัวก่อนเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋กล่าวลา

เย่ซื่อฝานอ้าปากอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่เมื่อนึกถึงว่าคนที่หลิงอวี๋ต้องเผชิญหน้านั้นคือคู่ต่อสู้สองคนที่เขาไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะได้ คำพูดให้กำลังใจใด ๆ ก็ดูเหมือนจะมิจำเป็น ทั้งยังอาจจะเพิ่มภาระทางใจให้เสี่ยวชีด้วย เขาจึงมิพูดแล้ว

“ไปเถิด วันพรุ่งทำให้เต็มที่ก็พอแล้ว!”

หลิงอวี๋เดินออกมาแล้วก็เห็นดวงอาทิตย์ส่องแสงอยู่บนท้องฟ้า แต่นางก็รู้สึกว่ามันมิสามารถทำให้หัวใจของตนอบอุ่นได้เลย