บทที่ 2033

เช้าวันรุ่งขึ้น หลิงอวี๋ตื่นขึ้นมาและกำลังคิดว่าจะไปทำอาหารเช้า แต่ไป๋อวี้ดันวิ่งออกมาพร้อมรอยยิ้มแล้วก็เอ่ยขึ้นมา “แม่นางสิง มิต้องทำอาหารเช้าแล้ว ท่านหญิงบอกว่านางจะส่งอาหารเช้ามาให้!”

เป็นดังที่คาด ไป๋อวี้ยังพูดมิทันจบก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นแล้ว

ไป๋อวี้จึงวิ่งไปเปิดประตู และเมื่อหลิงอวี๋เห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตูก็ตกตะลึงไป

มิเพียงแต่หลงเพ่ยเพ่ยเท่านั้นที่มา เหลยเหวิน จงเจิ้งเฟย อู่เถาและคนอื่น ๆ ล้วนมากันทั้งหมด

“ศิษย์พี่หญิง พวกเรามากินอาหารเช้ากับเจ้า กินเสร็จแล้วเราก็ไปสำนักศึกษาชิงหลงด้วยกันเลยเถิด!”

พวกเหลยเหวินพากันเดินเข้าไปพร้อมกับกล่องอาหาร

เรื่องการประลองพวกนางมิสามารถช่วยหลิงอวี๋ได้ พวกนางจึงใช้วิธีนี้เพื่อบอกกับหลิงอวี๋ว่านางมิได้ตัวคนเดียว

หลิงอวี๋เผยยิ้มเล็กน้อย นางรู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก

นางมิได้ตัวคนเดียว นางยังมีสหาย!

“สิงอวี๋ ข้าซื้ออาหารเช้าจากภัตตาคารที่ดังที่สุดในเมืองหลวงแดนเทพมาให้เจ้าทั้งหมดเลย รับน้ำใจไว้เถิด กินให้มาก ๆ นะ!”

หลงเพ่ยเพ่ยเองก็จัดเตรียมอาหารเช้าออกมาอย่างกระตือรือร้น

ไม่มีใครเอ่ยถึงเรื่องการประลอง แล้วก็แย่งกันส่งชามและตะเกียบให้หลิงอวี๋

จงเจิ้งเฟยและหลงเพ่ยเพ่ยต่างก็รู้เรื่องที่ไป่หลี่ไห่เชิญผู้ช่วยมา แต่ไม่มีใครสามารถไปขัดขวางได้ จึงทำได้เพียงรู้สึกโกรธแทนหลิงอวี๋

หลิงอวี๋ก็ให้เกียรติมาก นางจึงกินจนอิ่มแปล้

ก่อนจะไปนางยังเดินไปบอกลาผู้รอบรู้ที่ห้อง และเอ่ยออกไปเพียงประโยคเดียวเท่านั้น “พี่ใหญ่ ท่านรอฟังข่าวดีจากข้านะ! มิต้องกังวล ข้าไม่มีทางทำให้ท่านผิดหวังแน่!”

ผู้รอบรู้กำหมัด งอข้อศอกแล้วยกขึ้นไปหาหลิงอวี๋ “ข้าก็จะมิทำให้เจ้าผิดหวังเช่นกัน! เจ้าจงเดินทางไปอย่างสบายใจเถิด!”

สองพี่น้องยิ้มให้กันแล้วหลิงอวี๋ก็เดินออกไป

ทั้งสองคนรู้ดีว่า หากหลิงอวี๋มิสามารถชนะการประลองครั้งนี้ได้ ก็หมายความว่าพวกเขาทั้งสองคนจะไม่มีอนาคต

หากมีชีวิตอยู่ไปด้วยกันมิได้ เช่นนั้นก็ตายไปด้วยกัน!

รถม้าจากจวนเจ้าแห่งทิศใต้พาทุกคนไปส่งที่สำนักศึกษาชิงหลง