บทที่ 2034

สิ่งที่เถาจื่อคิดได้ จงเจิ้งเฟยก็คิดได้เช่นกัน นางห้ามมิให้เถาจื่อพูดต่อก็เพราะกังวลว่าหลิงอวี๋จะกลัว

หากเป็นเช่นนี้ยังมิทันได้เริ่มการประลอง ขวัญกำลังใจของหลิงอวี๋คงได้ตกต่ำลงไปก่อนแล้ว

ถึงอย่างไรการประลองครั้งนี้ก็มิสามารถเปลี่ยนแปลงได้ เช่นนั้นก็พูดให้น้อยลงหลิงอวี๋จะได้กังวลน้อยลง

กลุ่มพวกนางจึงล้อมรอบหลิงอวี๋ไว้แล้วเดินไปทางหอปรุงโอสถ

หอปรุงโอสถมีคนเบียดเสียดกันจนเต็มพื้นที่ มิเพียงแต่คนของหอปรุงโอสถเท่านั้นที่มาชม แต่คนของหออื่น ๆ ก็มากันทั้งหมด

เป็นดังที่เย่หรงคาดเอาไว้ พ่อแม่ของเหมียวหยางก็มาเช่นกัน ทั้งยังใช้เกี้ยวแบกเหมียวหยางเข้ามาด้วย

เมื่อเห็นว่าหลิงอวี๋มาแล้วเหล่าบัณฑิตของหอโอสถไป๋เป่าก็ด่าทอขึ้นมา

“สิงอวี๋ เหตุใดเจ้าจึงโหดร้ายเช่นนี้ เจ้าดูเสีย เจ้าทำให้ศิษย์พี่ของข้าทรมานจนเป็นอย่างไรไปแล้ว?”

“ร่างกายของเขาเน่าเปื่อยไปหมด มีไข้สูงอยู่ตลอด ชีวิตของเขาแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้วเจ้าก็ยังมิยอมให้ยาแก้พิษแก่เขา จิตใจช่างชั่วร้ายนัก!”

เกี้ยวที่เหมียวหยางนั่งอยู่เปิดม่านขึ้น เขาเอนตัวนั่งพิง ตุ่มน้ำที่เต็มใบหน้านั้นก็เน่าเปื่อยจนมองมิเห็นถึงสภาพในอดีตแล้ว

ฮูหยินเหมียวอยู่ด้านข้างก็กำลังเช็ดน้ำตาขอความเห็นใจ

หลิงอวี๋เหลือบมองไปด้วยสายตาเย็นชา แล้วก็เห็นว่าฮูหยินเหมียวมีรูปร่างเพรียวบาง สวมอาภรณ์ที่งดงามทั้งตัว ดูแล้วงามพอสมควร

การเช็ดน้ำตาเช่นนี้ประกอบกับใบหน้าของเหมียวหยาง ท่าทางที่ดูอ่อนแอเช่นนี้ก็สามารถได้รับความเห็นใจพอสมควรทีเดียว

เถ้าแก่เหมียวรูปร่างสูงใหญ่ อายุสี่สิบกว่าปี มีหนวดเคราเต็มหน้า เขาจ้องมาทางหลิงอวี๋ด้วยสายตาดุร้าย

ดูท่าทางอยากจะฉีกทึ้งหลิงอวี๋ออกเป็นชิ้น ๆ อย่างโหดเหี้ยม

“สิงอวี๋ เจ้าเห็นสภาพน่าสังเวชของเหมียวหยางแล้ว เหตุใดยังนิ่งเฉยอยู่อีก?”

“นางเลือดเย็นถึงเพียงนั้น เจ้ายังหวังให้นางมีความเห็นอกเห็นใจอยู่อีกรึ? นางเกินเยียวยาแล้ว!”

บัณฑิตเหล่านั้นเริ่มพากันก่นด่าขึ้นมา

“ข้าคิดว่าสำนักศึกษาชิงหลงของเรามิต้องการบัณฑิตเช่นนี้ แม้ว่าจะมีพรสวรรค์แล้วอย่างไรเล่า คุณธรรมต่ำทรามสิ้นดี!”

“พวกเราทุกคนไปร้องเรียนต่อเจ้าสำนักศึกษาและมหาเทพหลงกันเถอะ การประลองในวันนี้มิว่าผลจะเป็นอย่างไรก็ควรจะไล่นางออกจากสำนักศึกษาชิงหลงของพวกเรา!”