บทที่ 2043

อีกทั้งเมื่อมองฮูหยินเหมียวที่ยังคงเช็ดน้ำตาเป็นระยะ ๆ พร้อมแสร้งทำเป็นน่าสงสาร เซียวหลินเทียนก็รู้สึกขึ้นมาในทันทีว่าการตัดสินใจปล้นตระกูลเหมียวของตนนั้นช่างฉลาดยิ่งนัก!

เมื่อสูญเสียเงินเหล่านี้ไปแล้ว ไป่หลี่ไห่จะยังคงสนับสนุนตระกูลเหมียวต่อดังเช่นที่สัญญาไว้หรือ?

เมื่อถึงเวลานั้นสุนัขก็จะกัดกันเอง จากนั้นก็จะมีเรื่องสนุกให้ได้ชมกัน

เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงเวลาสองชั่วยามแล้ว บรรดาคนที่ออกไปเดินเล่นก็ทยอยกันกลับมา และมองห้องปรุงโอสถทั้งสองห้องอย่างคาดหวัง

เจ้าสำนักศึกษาจินและท่านซ่งก็กลับมาแล้วเช่นกัน เย่ซื่อฝานและท่านผู้เฒ่าเย่ต่างก็มองหน้ากัน หวังว่าการคาดเดาของตนจะถูกต้อง

“แกร๊ง… แกร๊ง...”

หลังจากที่เสียงระฆังดังขึ้น หลิงอวี๋และไป่หลี่ไห่ต่างก็เดินออกมาจากห้องปรุงโอสถพร้อมด้วยท่าทีมั่นใจเต็มเปี่ยม

“ไป่หลี่ไห่ สิงอวี๋ มาแลกเปลี่ยนยาพิษกัน!”

ต่งเฉิงและตาเฒ่าประหลาดเทียนซูพร้อมทั้งคนอื่น ๆ ล้วนอยากรู้ว่าสิงอวี๋จะสามารถปรุงยาพิษที่มีพิษหลายสิบชนิดอยู่ในนั้นได้หรือไม่ ดังนั้นจึงได้เสนอเรื่องนี้กับต่งเฉิงเป็นการส่วนตัว

ก่อนที่จะกินยาพิษเข้าไป ให้ตรวจสอบดูสักหน่อย เพื่อความปลอดภัยของทั้งสองฝ่าย

คำพูดเหล่านี้ฟังดูดีนักแต่ความจริงนั้นมิใช่เลย และต่งเฉิงก็มิอาจปฏิเสธได้ด้วย ดังนั้นจึงเป็นไปเช่นนี้

ไป่หลี่ไห่เดินนำหน้ามา ส่วนหลิงอวี๋ผู้เป็นรุ่นน้องก็เดินตามหลังอยู่สองสามก้าว ขณะที่กำลังเดินกันอยู่นั้น จู่ ๆ คนรับใช้คนหนึ่งก็ลุกขึ้นมาจากหลังพุ่มไม้พร้อมถืออ่างไม้ใบหนึ่ง

หางตาของหลิงอวี๋เห็นว่ามีน้ำสีดำอยู่ในอ่างไม้ อีกทั้งยังมีกลิ่นของยาอยู่ด้วย

นางรู้สึกตกใจขึ้นมา นี่คงเป็นแผนของจ้าวหรุ่ยหรุ่ยกับฮูหยินเฉียวกระมัง!

หลิงอวี๋จึงคิดจะหลบไปโดยสัญชาตญาณ แต่ทันทีที่คิดได้ นางกลับแสร้งทำเป็นตกใจกลัวยืนนิ่งมิขยับ!

ปล่อยให้คนรับใช้สาดน้ำใส่ตนจนเปียกไปทั้งหัวและใบหน้า

“นางสตรีชั้นต่ำ เจ้าทำร้ายนายน้อยของข้า ข้าจะทำลายเจ้า!”

คนรับใช้ผู้นั้นพุ่งออกมา

หลิงอวี๋ปล่อยให้เขาสาดน้ำที่เป็นยานั้นลงบนตัวนาง เพราะคิดว่าถึงอย่างไรพวกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยก็ต้องหาวิธีมาตรวจสอบอยู่ดีว่านางคือหลิงอวี๋หรือไม่ จึงตัดสินใจปล่อยให้พวกเขาทำไป

แต่คนรับใช้ผู้นี้คิดที่จะล้มตนให้อับอาย นางจะปล่อยให้เขาทำสำเร็จได้อย่างไร!