บทที่ 2042

ในเวลานี้ เย่หรงผู้มิเอาไหนที่เย่ซื่อเจียงเกลียดชังก็กำลังเตรียมตัวอยู่กับเผยอวี้และฉินซานเพื่อเตรียมที่จะเข้าไปในบ้านตระกูลเหมียวแล้วหลอกเอาเงินที่พวกเขาจะให้ไป่หลี่ไห่ไป

ถึงแม้ว่าเผยอวี้และฉินซานจะมีประสบการณ์ในการรบมามากมาย แต่ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่พวกเขาทำเรื่องเช่นนี้ จึงค่อนข้างกังวล

เย่หรงแต่งตัวเป็นพ่อบ้านของไป่หลี่ไห่ และดูคล้ายกับตัวจริงมาก

เขาจึงเอ่ยปลอบใจทั้งสองคน “อย่าได้กังวลไปเลย รอหลังจากหลอกเอาเงินออกมาและเปลี่ยนรถม้าไปแล้ว จากนั้นพวกเราจะรีบไปที่สำนักศึกษาชิงหลง เช่นนี้ก็จะไม่มีผู้ใดสงสัยในตัวพวกเราแล้ว!”

“พวกเจ้าทั้งสองมิต้องพูดอะไร แค่ฟังข้าก็พอ!”

เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว เย่หรงก็นำทุกคนมุ่งไปที่บ้านตระกูลเหมียว

เผยอวี้ให้ลู่หนานไปสืบข้อมูลมาแล้วว่า สามีภรรยาตระกูลเหมียวพาเหมียวหยางไปที่สำนักศึกษาชิงหลงแล้ว จึงรู้สึกสบายใจมากขึ้น

พวกเขาจึงเดินทางมาที่บ้านตระกูลเหมียวอย่างสบาย ๆ เย่หรงก็อาศัยใบหน้าของพ่อบ้านไป่หลี่ไห่พาทุกคนเข้าไปได้อย่างราบรื่น

เมื่อพ่อบ้านเหมียวได้ยินข่าวก็ออกมาต้อนรับ แล้วเอ่ยถามด้วยใบหน้าสงสัย “ท่านพ่อบ้านใหญ่ ตกลงกันไว้ว่าตอนเย็นจะส่งไปมิใช่หรือ? เหตุใดท่านจึงมารับด้วยตนเองเล่า?”

เย่หรงเอ่ยด้วยเสียงขรึม “ปรมาจารย์ให้ข้ามาประเดี๋ยวนี้ วันนี้คนจำนวนมากล้วนไปที่สำนักศึกษาชิงหลงกัน มายามนี้จึงมิดึงดูดความสนใจของผู้ใด!”

“หยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว รีบไปลากรถม้าออกมาเสีย ข้ายังต้องกลับไปบอกกับปรมาจารย์ที่สำนักศึกษาชิงหลงอีก!”

เย่หรงออกท่าทางอย่างเต็มที่ ท่าทีอวดดีนั้นยิ่งเพิ่มความน่าเชื่อถือมากขึ้นไปอีก

พ่อบ้านเหมียวก็มิได้สงสัยอะไร เพราะนี่คือแวดวงคนร่ำรวยในเมืองหลวงแดนเทพ และก่อนหน้านี้ก็มิเคยมีเรื่องการปล้นเกิดขึ้นด้วย เขาคาดมิถึงเลยว่าจะมีคนมาหลอกลวงถึงบ้านในตอนกลางวันแสก ๆ เช่นนี้

พ่อบ้านเหมียวสั่งให้คนรับใช้รีบไปลากรถม้าที่บรรทุกของไว้ออกมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นพวกเผยอวี้และฉินซานก็ไปรับรถม้า

พ่อบ้านเหมียวก็เอ่ยออกมาอย่างอ่อนน้อม “เช่นนั้นข้าให้สารถีไปส่งพวกท่านดีหรือไม่!”

“มิต้อง!”

เย่หรงเอ่ยด้วยเสียงขรึม “หากคนรับใช้ของตระกูลเจ้าติดตามพวกเราไป เช่นนั้นจะมิเป็นการป่าวประกาศให้ทุกคนรู้หรือว่าปรมาจารย์รับผลประโยชน์จากตระกูลของเจ้า?”

“คนที่ข้าพามาก็มีมากพอแล้ว ลากรถม้าไปกันเองได้!”

“รอเจ้านายของเจ้ากลับมา แล้วเจ้าค่อยบอกพวกเขาก็พอแล้ว!”

พ่อบ้านเหมียวพยักหน้า แต่กลับด่าทออยู่ในใจว่า ไป่หลี่ไห่ขอทรัพย์สินของตระกูลเหมียวไปกึ่งหนึ่ง ยังจะกลัวคนวิจารณ์อยู่อีกหรือ?