บทที่ 2041

ท่านผู้เฒ่าเย่เข้าใจทันทีแล้วมองไปทางห้องปรุงโอสถอย่างครุ่นคิด

นี่คือหลักการเข้าใจลึกซึ้งถึงธรรมชาติของมนุษย์ที่เย่ซื่อฝานบอกไว้กระมัง!

ไป่หลี่ไห่เชื่อมั่นว่าตนเป็นปรมาจารย์และรู้มากกว่าสิงอวี๋ แต่จากตัวอย่างของหยางหงหนิงแล้ว เขาก็ยังป้องกันมิให้หลิงอวี๋เปลี่ยนยาแก้พิษของเขาให้กลายเป็นยาพิษได้ด้วย

การที่มีสิ่งที่ต้องป้องกันมากเกินไป นั่นก็คือข้อจำกัด...

ขอเพียงหลิงอวี๋เข้าใจลักษณะนิสัยของไป่หลี่ไห่ นางก็จะสามารถใช้จุดแข็งของตนวางกับดักไป่หลี่ไห่ซ้ำ ๆ ได้แล้ว...

เหอะ ๆ!

ท่านผู้เฒ่าเย่ยิ้มออกมา และมีความคิดอยากจะผูกมิตรกับพ่อแม่และปู่ของหลิงอวี๋เสียหน่อย

ครอบครัวแบบใดกัน จึงสามารถเลี้ยงเด็กสาวมาได้ฉลาดหลักแหลมถึงเพียงนี้?

“ซื่อเจียง หากครานี้เสี่ยวชีสามารถเอาชนะได้ ข้าจะตัดสินใจพูดกับนางให้นางมาเป็นภรรยาของเย่หรง!”

ท่านผู้เฒ่าเย่มองไปทางเย่ซื่อเจียง

เขาเป็นพ่อของเย่หรง และเรื่องการแต่งงานก็จำเป็นต้องได้รับความเห็นชอบจากเย่ซื่อเจียงด้วย

เย่ซื่อเจียงตะลึงไปครู่หนึ่ง เขามิให้ความสำคัญกับลูกนอกสมรสที่มิเอาไหนผู้นี้มาโดยตลอด และมิสนิทกับเย่หรงด้วย เขาจึงเอ่ยออกไปโดยสัญชาตญาณ

“หากเสี่ยวชีสามารถเอาชนะได้ นางก็คู่ควรกับคนที่ดีกว่า เย่ซวินเองก็ถึงวัยที่จะแต่งงานแล้ว พูดให้เย่ซวินจะมิดีกว่าหรือขอรับ!”

สีหน้าของท่านผู้เฒ่าเย่มืดมนลง แล้วมองเย่ซื่อเจียงอย่างมิพอใจ

“หรงเกอเอ๋อร์ก็เป็นลูกชายของเจ้าเช่นกัน ผ่านมาตั้งหลายปีเช่นนี้แล้วเจ้าก็มิได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ตอนนี้แม้แต่เรื่องแต่งงานเขายังต้องต่อท้ายเย่ซวินอีกรึ!”

“ซื่อเจียง ความยุติธรรมของเจ้าอยู่ที่ใด?”

ท่านผู้เฒ่าเย่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เรื่องการแต่งงานของเย่ซวินก็มีฮูหยินที่ดีของเจ้าคอยช่วยห่วงใยอยู่แล้ว เรื่องเย่หรงก็ให้ข้าห่วงใยในฐานะปู่เถิด! เจ้ามิต้องมายุ่งแล้ว เรื่องเงินค่าแต่งงานข้าจะจ่ายให้เขาแทนพ่อของเขาเอง!”

“ท่านพ่อ! ข้า… มิใช่ว่าข้าจะมิจ่าย ท่านอย่าได้โกรธเลยขอรับ มีเรื่องอะไรก็คุยกันดี ๆ เถิด!”

เย่ซื่อเจียงร้อนใจขึ้นมา พร้อมกับรีบเผยยิ้มออกมา “หากท่านว่าเสี่ยวชีเหมาะสมกับเขา เช่นนั้นก็ให้แต่งงานกันเถิด ข้าเพียงกลัวว่าเขาจะทำให้เสี่ยวชีผิดหวังก็เท่านั้น!”