บทที่ 2051

เมื่อตาเฒ่าประหลาดเทียนซูได้ยินคำพูดไร้ยางอายของไป่หลี่ไห่ เขาก็หน้าแดงขึ้นมา

แม้ว่าเขาจะช่วยเหลือไป่หลี่ไห่ แต่ก็ทำเพื่อสนับสนุนหยางหงหนิงศิษย์ของตนเช่นกัน แต่นี่มิได้หมายความว่าตาเฒ่าประหลาดเทียนซูจะไร้ยางอายเช่นเดียวกับไป่หลี่ไห่

เขามองใบหน้าซีดเผือดของโจวจางแล้วก็นึกถึงที่ศิษย์ผู้นี้เอาชีวิตของตนเป็นประกันให้กับไป่หลี่ไห่เพื่อรักษาชื่อเสียงของไป่หลี่ไห่ และหยุดมิให้เขาทำผิดพลาดต่อไปอีก!

ไหนเลยจะคาดคิดว่าไป่หลี่ไห่จะตบเขาโดยที่มิเอ่ยถามเรื่องราวใด ๆ ทั้งยังใส่ร้ายว่าเขาถูกสิงอวี๋ซื้อตัวไปอีก

“พอได้แล้ว!”

ตาเฒ่าประหลาดเทียนซูตะคอกออกมาด้วยความโกรธ “ไป่หลี่ไห่ เดิมทีเจ้าก็แพ้ไปแล้ว! โจวจางช่วยขอยาแก้พิษให้เจ้ามิได้ผิดเลยแม้แต่น้อย เมื่อดูจากท่าทีของเจ้าเมื่อครู่แล้ว แม้ว่าเจ้าจะมิได้หมดสติไป เจ้าก็มิสามารถเอาชนะสิงอวี๋ได้!”

“ทักษะการปรุงยาพิษของสิงอวี๋เก่งกว่าเจ้าจริง ๆ แม้จะให้เวลาเจ้าสิบปี เจ้าก็มิสามารถเหนือกว่านางได้!”

“เจ้ายอมแพ้ไปแต่โดยดีเถิด อย่าให้โจวจางต้องสละชีวิตเพื่อปกป้องเจ้าเลย!”

ยังมิทันที่ตาเฒ่าประหลาดเทียนซูจะพูดจบ ไป่หลี่ไห่ก็มองไปทางตาเฒ่าประหลาดเทียนซูอย่างมิพอใจ “เจ้าวังฉู่ ท่านก็รับผลประโยชน์ของสิงอวี๋เช่นกันหรือ? จึงได้เข้าข้างนางถึงเพียงนี้!”

“ข้ามิยอมแพ้ ข้าบอกไปแล้วว่า ข้าสามารถปรุงยาแก้พิษได้ โจวจางเป็นคนตัดสินใจแทนข้าไปโดยพลการ นี่มิใช่เจตนาของข้า!”

“รองเจ้าสำนักศึกษาต่ง ข้าขอประลองใหม่อีกครั้ง!”

ตาเฒ่าประหลาดเทียนซูพูดมิออกแล้ว ไป่หลี่ไห่เป็นสุนัขหรือ? จับใครได้ก็กัดผู้นั้นไปเสียหมด!

หยางหงหนิงเองก็มองไปทางอาจารย์ของตนอย่างสงสัยเช่นกัน นางเชิญตาเฒ่าประหลาดเทียนซูลงมาจากภูเขาก็เพื่อให้อาจารย์มาให้การสนับสนุนตน

อาศัยการประลองครั้งนี้ สอนบทเรียนอันลึกซึ้งให้กับสิงอวี๋

หลงเพ่ยเพ่ยบอกให้นางปรองดองกับสิงอวี๋ แต่นางทำมิได้ แม้ว่าจะอยากปรองดองกับเย่หรง นางก็อยากเหยียบย่ำสิงอวี๋ลงในโคลนเสียก่อน

บัณฑิตจำนวนมากที่มาเฝ้าดูล้วนรู้สึกโกรธขึ้นมา ไป่หลี่ไห่เป็นอาจารย์ของโจวจาง

โจวจางเข้าสำนักมาเกือบสิบปีแล้ว แม้ว่าจะเลี้ยงสุนัขก็มีความผูกพันเช่นกัน นับประสาอะไรกับคนเล่า!