บทที่ 2052

ต้องยอมรับว่ากลยุทธ์การถอยเพื่อก้าวไปข้างหน้าของหลงอิงนั้นได้รับการยอมรับจากบัณฑิตจำนวนมากทีเดียว

ทั้งยังถือเป็นการชะล้างความเสื่อมเสียที่ตนจะต้องแบกรับในภายภาคหน้าทางอ้อมอีกด้วย

บัณฑิตบางคนตะโกนขึ้นมา “โจวจาง หลงอิง พวกเจ้ามิต้องตาย! คนที่ควรตายคือไป่หลี่ไห่ต่างหาก!”

“พวกเจ้าออกจากสำนักเสียเถิด! ข้าเชื่อว่าจะต้องมีคนสายตาเฉียบแหลมเห็นความสามารถและรับพวกเจ้าเป็นศิษย์อีกอย่างแน่นอน!”

“ใช่ ออกจากสำนักเถิด...ไป่หลี่ไห่ในฐานะที่เป็นอาจารย์ยังมิเคารพรองเจ้าสำนักศึกษาต่ง หากออกจากสำนักตอนนี้ก็มิถือว่าเป็นการทรยศสำนักหรอก!”

ต่งเฉิงเหลือบมองไป่หลี่ไห่ด้วยสายตาเย็นชา ในใจของเขาค่อนข้างสงสัย ไป่หลี่ไห่ได้รับการแก้พิษไปแล้ว เหตุใดจึงยังดื้อรั้นเช่นนี้เล่า?

เป็นเพราะยังมีพิษที่หลงเหลืออยู่มิได้ขจัดไป หรือว่านิสัยของเขาเป็นเช่นนี้กัน?

แต่แม้ว่าจะมีพิษที่ยังมิถูกขจัดไป ต่งเฉิงก็จะมิเปิดเผยออกไปต่อหน้าธารกำนัลเช่นกัน ความแค้นที่ไป่หลี่ไห่ดูถูกตนและเจ้าสำนักศึกษาจินเมื่อครู่นี้นั้น เขายังคงจำได้ดี!

การถือโอกาสนี้ทำให้ไป่หลี่ไห่ถูกทุกคนทอดทิ้งไปก็มิแน่ว่าจะมิใช่เรื่องดีเช่นกัน

“แน่นอนว่ามินับ! หลงอิง โจวจาง หากพวกเจ้าจะออกจากสำนัก ข้าจะเขียนจดหมายแนะนำให้พวกเจ้าเอง!”

“เช่นนั้นพวกเราก็จะออกจากสำนักเถิด!”

การที่หลงอิงแสดงสิ่งนี้ออกมา จุดประสงค์ก็คือสิ่งนี้ นางจึงดึงโจวจางแล้วเอ่ยออกไป “ศิษพี่ใหญ่ ท่านเองก็หมายถึงสิ่งเดียวกันใช่หรือไม่?”

ปีนี้โจวจางอายุยี่สิบแปดปีแล้ว และแต่งงานมีลูกแล้วด้วย เขาเป็นคนซื่อสัตย์ เมื่อเข้าสำนักก็ขยันหมั่นเพียรและทำงานหนักโดยที่มิบ่น

แต่ไม่มีใครคาดคิดว่าโจวจางจะออกจากสำนักไปเช่นนี้ เพราะตอนนี้ไป่หลี่ไห่บังคับให้เขาไปตาย

เขายังมีภรรยาและลูก แม้ว่าเขาจะไปจากไป่หลี่ไห่ก็ไม่มีใครว่าอะไรเขา

แต่โจวจางกลับเอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงทุ้ม “ข้าจะมิออกจากสำนัก ข้าสัญญาต่อหน้าธารกำนัลแล้วว่า ข้าเต็มใจที่จะเอาชีวิตเป็นประกันว่าท่านอาจารย์จะมิกลับคำ!”

“หากข้าออกจากสำนัก เช่นนั้นจะมิเป็นการหลบเลี่ยงความรับผิดชอบหรือ? ในเมื่อเป็นความผิดของข้า เช่นนั้นข้าก็ยินดีที่จะรับผลที่ตามมา!”

คำพูดของโจวจางทำให้บัณฑิตจำนวนมากรู้สึกเคารพอย่างยิ่ง

แม้แต่เซียวหลินเทียน เผยอวี้และคนอื่น ๆ ที่ดูอยู่ด้านข้างก็รู้สึกนับถือเช่นกัน

นี่ต่างหากคือบุรุษ!