บทที่ 2053

ใบหน้าของไป่หลี่ไห่ยิ่งดูมิเชื่อกว่าเดิมเสียอีก “เจ้าวังฉู่ ท่านคงถูกวิธีการแปลกประหลาดของสิงอวี๋ทำให้สับสนเป็นแน่!”

“สิงอวี๋มีกลอุบายมากมายนัก นางจะต้องอาศัยวิธีนี้มาทำให้ท่านกลัวแล้วอาศัยปากของท่านมาข่มขู่พวกเราอย่างแน่นอน!”

ทันใดนั้น เสียงของสิงอวี๋ก็ดังมาจากด้านหลัง “เหอะ ๆ เจ้าวังฉู่ คาดมิถึงว่าท่านต่างหากที่เป็นคนที่ฉลาดที่สุดในบรรดาพวกเขา! แค่ดูจากวิธีการของข้า ท่านก็คิดได้มากมายถึงเพียงนี้แล้ว!”

“การคาดเดาของท่านถูกต้องแล้ว หากใช้ทักษะของข้าสกัดพิษออกมา มิต้องใช้ถึงครึ่งถ้วยก็สามารถคร่าชีวิตคนได้อย่างรวดเร็วจริง ๆ!”

“ข้าบอกท่านได้อย่างภาคภูมิใจเลยว่า ขอเพียงอุปกรณ์ของข้าดีกว่านี้อีกสักหน่อย ข้าจะสามารถกลั่นยาพิษที่สามารถสังหารคนได้ด้วยการใช้เพียงมิกี่หยดเท่านั้น!”

หลิงอวี๋มองใบหน้าของไป่หลี่ไห่ด้วยสายตาเย็นชา นางก็แค่ต้องอวดดี

เนื่องจากก่อนหน้านี้นางสาบานไว้ว่า หลังจากวันนี้ไป นางต้องการให้คนเหล่านี้กลัวตน และมิกล้าที่จะยั่วยุนางได้ง่าย ๆ อีก...

“เจ้าพูดจาไร้สาระ! ข้ามิเชื่อหรอก!”

ไป่หลี่ไห่ตะคอกออกมาด้วยความโกรธ

เมื่อครู่ศิษย์คนหนึ่งมากระซิบเล่าเรื่องที่เกิดอะไรขึ้นก่อนที่เขาจะสลบไปให้ฟังแล้ว ไป่หลี่ไห่ฟังแล้วก็รู้สึกผิดหวังเป็นอย่างมาก

เขาพูดเรื่องเลอะเทอะมากมายถึงเพียงนั้น ในขณะที่อยู่ภายใต้การควบคุมของยาพิษหลิงอวี๋หรือ?

เรื่องนี้ช่างเป็นเรื่องที่ทำให้ต่งเฉิงและเจ้าสำนักศึกษาจินขุ่นเคืองอย่างมากจริง ๆ!

ไป่หลี่ไห่มีสติดีแล้ว และการที่เขามิยอมแพ้อย่างดื้อรั้นก็มิใช่ว่าเขาจะบังคับให้โจวจางไปตายจริง ๆ

แต่เขาไม่มีทางถอยแล้ว มีเพียงการประลองอีกครั้งเท่านั้น เมื่อชนะแล้วจึงจะสามารถอธิบายตัวเองได้ และจึงจะสามารถรักษาตำแหน่งของตนให้มั่นคงได้

“มิเชื่อ?”

หลิงอวี๋หัวเราะ แล้วหยิบขวดเล็ก ๆ ขวดหนึ่งออกมา “ปรมาจารย์ไป่หลี่ ท่านมิรักร่างกายของตน แต่ข้ารัก!”

“เนื่องจากท่านบอกเองว่ายามีทั้งคุณและโทษ ดังนั้น ข้าจะให้โอกาสท่านสักครั้งก็ได้ แต่ครั้งนี้เราจะนำหนูมาประลองกัน!”

“พิษของข้า หากหนูกินเข้าไปแล้วท่านนับหนึ่งถึงสิบมันก็จะตาย ส่วนพิษของท่าน ท่านจะใช้เวลาเท่าใดทำให้หนูตายได้เล่า!”

ไป่หลี่ไห่มองหลิงอวี๋อย่างเคียดแค้น วันนี้เด็กสาวผู้นี้จะบีบให้ตนแพ้มิเป็นท่าให้ได้เลยหรือ?

ในหัวของเขาคำนวณอย่างรวดเร็วว่าตนมีโอกาสที่จะชนะเท่าใด