บทที่ 2054

แต่ไป่หลี่ไห่มิกล้า แม้ว่าในใจของเขาจะมีเสียงนับหมื่นเรียกร้องให้เขาทำเช่นนั้น แต่เมื่อเขาเห็นสายตาของหลิงอวี๋เขาก็หวาดกลัวขึ้นมาเช่นกัน

ดูภายนอกหลิงอวี๋ยิ้มให้ทุกคน แต่ดวงตาของนางกลับจ้องเขาอย่างเย็นชา

สายตานั้นราวกับจะบอกไป่หลี่ไห่ว่า นางมิได้ล้อเล่น นางมียาพิษเช่นนั้นอยู่จริง ๆ!

หลิงอวี๋เองก็มีอยู่จริง ๆ แต่สุดท้ายก็บอกกับทุกคนไปว่าล้อเล่นเพื่อที่จะทิ้งทางหนีไว้ให้ตนเอง

หากเรื่องที่นางมียาพิษเช่นนั้นแพร่ออกไป เช่นนั้นจะเป็นการทำให้คนบางส่วนหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็จะดึงดูดความสนใจของราชสำนักด้วย

จักรพรรดิองค์ใดเล่าจะยอมทนให้ราษฎรของตนมียาพิษที่มีพลังทำลายที่รุนแรงเช่นนี้อยู่!

โดยเฉพาะที่นางสนิทกับบุคคลมีอำนาจเช่นหลงเพ่ยเพ่ยด้วย!

ดังนั้นเพื่อมิให้ตนถูกคนวางแผนร้าย มหาเทพหลงก็จะต้องหาวิธีกำจัดนางไปเช่นกัน!

“ปรมาจารย์ไป่หลี่ ทำตามสัญญาของท่านด้วย! ให้เหมียวหยางออกมายอมรับสิ่งที่เขาทำกับข้าไว้เสีย!”

หลิงอวี๋เอ่ยออกมาอย่างเย็นชา

ฮูหยินเหมียวกับเถ้าแก่เหมียวมองไป่หลี่ไห่พ่ายแพ้อย่างตะลึง

นี่ก็หมายความว่า พวกเขาจำเป็นต้องยอมรับความผิด มิฉะนั้นพวกเขาก็จะมิได้ยาแก้พิษจากหลิงอวี๋มาให้กับเหมียวหยาง

ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนต่างหวังว่าหากไป่หลี่ไห่ชนะ พวกเขาก็คงจะได้รับยาแก้พิษ ทั้งยังสามารถใส่ร้ายสิงอวี๋ได้อย่างเต็มที่ด้วย แต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว

เพื่อลูกชาย ฮูหยินเหมียวจึงทำได้เพียงให้คนแบกเกี้ยวขึ้นมา

หลิงอวี๋มองฮูหยินเหมียวอย่างเย็นชา แล้วฮูหยินเหมียวก็เอ่ยขึ้นมาด้วยเสียงแหบพร่า “แม่นางสิง ข้าขอโทษ เป็นเพราะข้าสับสนไปชั่วขณะ จึงไปทำลายเรือนของเจ้า ข้าขอโทษเจ้าด้วย!”

“ขอเจ้าโปรดมีเมตตา ปล่อยลูกชายของข้าไปเถิด!”

“เอ๊ะ เมื่อครู่ฮูหยินเหมียวยังตำหนิศิษย์พี่หญิงของข้าว่าทั้งเลือดเย็นไร้ความปรานี ทั้งจิตใจโหดร้ายอยู่เลยมิใช่หรือ? ไฉนบัดนี้จึงกลับคำเสียแล้วเล่า!”

เถาจื่อเป็นผู้นำในการพูดเยาะเย้ยออกมา

เหลยเหวินก็มิยอมแพ้ “จนถึงตอนนี้ฮูหยินเหมียวก็ยังบอกว่าตนเป็นคนทำลายเรือนของศิษย์พี่หญิงของข้า แต่ศิษย์พี่หญิงของข้าบอกว่าเป็นเหมียวหยางที่ทำ สรุปแล้วผู้ใดเป็นคนทำกันแน่?”

ฮูหยินเหมียวจึงยืนยันอย่างแน่วแน่ “ข้าเป็นคนทำลายเอง...”