บทที่ 2055

“พวกเราเคยเจอกันทั้งหมดกี่ครั้ง?”

หลิงอวี๋มิสามารถปล่อยไปได้ง่าย ๆ เช่นนี้ จึงเอ่ยถามไปตามตรง “ครั้งแรกเจ้าบังคับให้ข้าเปลี่ยนไปร่วมกับหอโอสถไป๋เป่าใช่หรือไม่?”

“ใช่!”

เหมียวหยางยังคงปกป้องไป่หลี่ไห่ต่อ “ข้าทำเอง มิได้เกี่ยวอะไรกับอาจารย์ข้า!”

การซักถามของหลิงอวี๋แสดงให้ทุกคนเห็นถึงความเคียดแค้นระหว่างนางกับเหมียวหยาง และเหล่าบัณฑิตต่างก็รู้เรื่องนี้ สิงอวี๋มิได้โกหก

เป็นเพราะเหมียวหยางดึงตัวสิงอวี๋ไปมิสำเร็จจริง ๆ เขาจึงมีความแค้นต่อสิงอวี๋อยู่ในใจ ดังนั้นหลังจากที่สัญญากับต่งเฉิงแล้วว่าจะมิทำให้สิงอวี๋เดือดร้อน เขาก็ยังไประบายความโกรธโดยการทำลายเรือนของสิงอวี๋อีก

คำพูดที่ว่าสิงอวี๋คอยเกาะแกะเหมียวหยางอะไรนั่น ล้วนเป็นสิ่งที่ฮูหยินเหมียวแต่งขึ้นมาใส่ร้ายสิงอวี๋ทั้งสิ้น

เมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้ความจริงก็ได้เปิดเผยแล้ว

เหล่าบัณฑิตเข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น มิน่า ในตอนแรกสิงอวี๋จึงมิได้อธิบายแล้วบอกว่ารอให้ชนะก่อนแล้วค่อยพูด

หากสิงอวี๋อธิบายตั้งแต่แรก หลายคนก็คงจะมิเชื่อ

ทว่ายามนี้เหมียวหยางออกมาพูดเอง คำอธิบายเช่นนี้จึงมีความน่าเชื่อถือสูง

ต่งเฉิงจึงเอ่ยขึ้นมาโดยมิแสดงสีหน้าใด “ฮูหยินเหมียว ทำตามที่พวกเจ้าเดิมพันไว้เถิด!”

เรื่องเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะไป่หลี่ไห่ประพฤติตนมิน่าเคารพในฐานะอาจารย์ เดิมทีสิ่งที่ตนทำก็ผิดแล้วยังจะไปทำลายเรือนของสิงอวี๋อีกทั้งยังแก้แค้นพี่ชายของสิงอวี๋ด้วย

ต่งเฉิงแค่อยากจบความวุ่นวายนี้ให้เร็วที่สุด

เมื่อฮูหยินเหมียวเห็นว่าสถานการณ์มิดีขึ้น จึงทำได้เพียงนำตั๋วเงินสองล้านมาชดเชยให้หลิงอวี๋แทนเหมียวหยาง

หลิงอวี๋รับตั๋วเงินไป เงินจำนวนนี้รวมค่าชดเชยให้สิงจั๋วและค่าชดเชยที่เรือนของตนถูกทำลายด้วย

แต่ความเจ็บปวดที่สิงจั๋วได้รับเล่า?

“เอาไป นี่คือยาแก้พิษ หลังจากที่เหมียวหยางกินเข้าไปแล้ว วันนี้แผลเน่าเปื่อยก็จะหยุดลง แล้วผิวหนังก็จะค่อย ๆ ฟื้นฟูขึ้นใหม่!”

หลิงอวี๋ยิ้มเยาะอยู่ในใจ นางเคยสาบานว่า ขอเพียงสิงจั๋วมิสบายวันหนึ่ง เหมียวหยางก็จะมิสามารถออกไปกระโดดโลดเต้นวางท่าเย่อหยิ่งได้