บทที่ 23

"ไม่งั้นรึ?"

เซียวหลินเทียนขมวดคิ้วทันที และมองไปที่หลิงอวี๋อย่างประหลาดใจ

ผู้หญิงคนนี้? ผู้ใดมอบความกล้าให้นางบอกว่าไม่?

เมื่อก่อนเมื่อเขาขมวดคิ้ว นางก็จะตัวสั่นด้วยความตกใจพูดตะกุกตะกักไปหมด!

ตอนนี้กลับกล้าพูดเองว่าไม่งั้นหรือ?

“สมเหตุสมผลแล้ว! ในเมื่อท่านกำลังตัดสินอย่างเป็นธรรมอยู่ ท่านอ๋องในฐานะที่เป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ มันเกินไปหรือไม่ที่หม่อมจะขอความเป็นธรรม?”

หลิงอวี๋ไม่ได้กลัวแต่อย่างใด และยังเผชิญหน้ากับเขาอย่างตรงไปตรงมา

"ใครก็ตามที่มีตา ก็เห็นอยู่มิใช่รึสิ่งที่ชิวเฮ่าทำกับข้า!"

“ท่านอ๋อง ท่านเชื่อเขา แต่ท่านทรงบังคับให้หม่อมฉันเชื่อเขาด้วยมิได้หรอกเพคะ!”

เซียวหลินเทียนกัดฟันแน่น แต่เขาไม่สามารถเถียงสิ่งที่หลิงอวี๋พูดได้!

หลิงอวี๋ถูกชิวเฮ่าลากไปทุบตี และเกือบถูกเจ้าปากเบี้ยวทำการหยามเกียรตินาง!

นางจะเกลียดแค้นชิวเฮ่าก็ถือเป็นเรื่องปกติ!

“ท่านอ๋อง! หรือว่าให้บ่าวไปดีไหมขอรับ!”

พ่อบ้านฟั่นเพิ่งมาที่นี่ได้สักพักหนึ่ง เห็นเซียวหลินเทียนเงียบไป เขาก็เลยออกมาพูดขึ้น

หลิงอวี๋ไม่รู้ว่าพ่อบ้านฟั่นมาที่นี่เพื่อล้างแค้นแทนเจ้าปากเบี้ยวของเขา!

เจ้าปากเบี้ยวเป็นลูกชายคนเดียวที่เหลืออยู่ของพี่ชายพ่อบ้านฟั่นถูกเลี้ยงดูโดยพี่ชายของเขาในตอนนั้น!

เจ้าปากเบี้ยวถูกหลิงอวี๋แทงจนตาบอด จากนั้นเซียวหลินเทียนก็เอาดาบฟันจนตาย

พ่อบ้านฟั่นมิกล้าที่จะเกลียดเซียวหลินเทียน ดังนั้นเขาจึงเอาความเกลียดชังไปทุ่มที่หลิงอวี๋ทั้งหมด

"ได้ พ่อบ้านฟั่น รบกวนเจ้าไปจัดการที!"

“ชิวเฮ่า เหวินซวงอย่าเพิ่งรีบไป หลังจากรู้ความจริงแล้ว ข้าจะขอให้หลิงอวี๋ขอโทษพวกเจ้า!”

เซียวหลินเทียนเองก็อยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากใจ แต่พ่อบ้านฟั่นช่วยเหลือรับคำสั่งเขาและออกไป

พ่อบ้านฟั่นรับคำสั่งและพาคนออกไปด้วย

สายตาเฉียบคมของหลิงอวี๋ เห็นเขาและชิวเหวินซวงแอบมองสบตากันแล้วรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ใจของหลิงอวี๋หล่นวูบ และทันใดนั้นนางก็นึกได้ว่าชิวเหวินอิงน้องสาวของชิวเหวินซวงเป็นลูกสะใภ้ของพ่อบ้านฟั่น...

หลังจากคิดไตร่ตรองแล้ว พ่อบ้านฟั่นและพวกเขาเป็นพวกเดียวกันหรือไม่?

แต่สมาชิกในครอบครัวของพ่อบ้านฟั่นได้จากไปแล้ว และนางรู้ว่าหากนางถามเกี่ยวกับพ่อบ้านฟั่นอีกครั้ง มันจะรังแต่จะทำให้เซียวหลินเทียนรำคาญมากยิ่งขึ้น ดังนั้นนางจึงไม่พูดอะไรอีก

พ่อบ้านฟั่นต้องเล่นลูกไม้แน่ นางต้องหาทางจัดการกับมันให้ได้!

ชิวเหวินซวงและชิวเฮ่ายืนเงียบ ๆ อยู่ข้าง ๆ นางเหลือบมองหลิงอวี๋จากหางตาของนาง และเย้ยหยันอยู่ในใจ

คนโง่ก็คือคนโง่ ต่อให้อธิบายเก่งแค่ไหน ก็แก้ต่างให้พ้นผิดไม่ได้หรอก!

ชิวเหวินซวงมองไปที่หลิงผิงที่ยังคุกเข่าอยู่บนพื้น ข้อเท้าของนางพันผ้าไว้แบบนี้ ดังนั้นขานี้ไร้ประโยชน์ใช้การไม่ได้แล้ว!