ตอนที่ 24
บทที่ 24
September 18, 2026
เสี่ยวเมาเข้าไปได้ไม่นาน พ่อบ้านฟั่นก็นำแม่นมคนหนึ่งถือถุงใส่ของเอาไว้
“กราบบังคมทูลท่านอ๋อง นี่คือของที่หาพบในห้องของหลิงผิงเพคะ!”
พ่อบ้านฟั่นส่งสัญญาณให้แม่นมนำห่อของนั้นมาด้านหน้าของเซียวหลินเทียน
แม่นมเปิดออกมา ด้านในนั้นมีเครื่องประดับเรียบง่าย และยังมีชุดอีกสองสามชุด
เซียวหลินเทียนเพียงแต่กวาดตามอง แล้วเอ่ยออกมา “หลิงอวี๋ เข้ามาดูเองว่าชิ้นใดเป็นของเจ้า?”
หลิวอวี๋ยังไม่คุ้นเคยกับของตนเองมากนัก จึงเอ่ยออกมา “แม่นมลี่จัดการของของข้ามาโดยตลอด แม่นมลี่ ท่านไปดู!”
แม่นมลี่เดินเข้ามา มองอย่างละเอียดแล้ว ก็ชี้ไปยังเครื่องประดับเอ่ยออกมา “ทั้งหลายชิ้นนี้ล้วนแต่ไม่ใช่ของพระชายา มีเพียงแค่กระโปรงสองตัวนี้ที่เป็นของพระชายาเพคะ!”
หลิงผิงมองไปยังชิวเหวินซวงด้วยความประหลาดใจ นางยังคิดว่าพ่อบ้านฟั่นไปค้นหานั้น จะต้องยืนอยู่ข้างตนเอง ช่วยนางเก็บของแอบซ่อนเอาไว้
ไหนเลยจะคิดว่าพ่อบ้านฟั่นกลับนำชุดของหลิงอวี๋ที่นางนำติดมือไปด้วยกลับมา!
ชิวเหวินซวงลอบทำท่าทางให้นางสงบลง
หลิงผิงจึงวางใจลงได้ครึ่งหนึ่ง แล้วมองไปยังเครื่องประดับอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นว่าในนั้นมีหยกแขวนแปลกตาอยู่ชิ้นหนึ่ง...
ดวงตาของหลิงผิงก็เป็นประกายขึ้นมา ทันใดนั้นก็เข้าใจได้ว่าชิวเหวินซวงต้องการจะทำอะไรแล้ว!
“หลิงผิง เจ้ายังมีอะไรเอ่ยแก้ตัวอีกหรือไม่?”
หลักฐานแน่ชัด!
เซียวหลินเทียนเหลือบมองยังหลินผิงด้วยความรังเกียจ จากนั้นก็จ้องไปยังหลิงอวี๋
เจ้านายขโมยมรดกสืบทอดตระกูลของเขาผู้เป็นอ๋อง!
นางรับใช้ข้างกายขโมยชุดและปิ่นปักผมของนาง!
เจ้านายเป็นเช่นไร บ่าวก็เป็นเช่นนั้น!
“บ่าวถูกใส่ร้าย! ท่านอ๋อง กระโปรงสองตัวนี้เป็นเพราะพระชายารังเกียจว่ามันเก่าแล้ว ถึงมอบเป็นรางวัลให้บ่าว!”
“ปิ่นปักผมนั่นก็เป็นพระชายาที่มอบให้! บ่าวมิได้พูดปดเพคะ!”
หลิงผิงเอ่ยออกมาอย่างหนักแน่น “เมื่อครู่นี้พระชายาเพิ่งจะบอกว่า บ่าวเอาเงินและเครื่องประดับติดกายไป”
“ทว่าตามที่พระชายาเอ่ยออกมาแล้ว ในตอนที่พ่อบ้านฟั่นไปค้นหานั้น ทำไมถึงได้หาเครื่องประดับและเงินมิเจอกัน?”
พ่อบ้านฟั่นเอ่ยออกมาด้านข้าง “กราบบังคมทูลท่านอ๋อง บ่าวค้นหาทั้งในแล้วนอก นอกจากเครื่องประดับเหล่านี้แล้ว ก็ไม่มีอย่างอิ่นแล้วจริง ๆ!”
“ขอท่านอ๋องให้ความเป็นธรรมกับบ่าวด้วยเพคะ!”