บทที่ 331

หลิงอวี๋พูดจบก็เดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าชุบน้ำร้อนที่หลิงซวนนำมาแล้วประคบร้อนบนหน้าตัวเอง

น้ำร้อนเปิดรูขุมขนนาง หลิงอวี๋จึงรู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นบ้าง

นางเช็ดหน้าสะอาดแล้วเอ่ยถาม “พี่ใหญ่จ้าว ทุกอย่างเป็นเยี่ยงไรบ้างรึ?”

จ้าวซวนด้วยใจห่วงความปลอดภัยของท่านอ๋อง พูดตรง ๆ ว่า

“ข้าให้คนติดประกาศทุกแห่งแล้ว ถ้ามีข่าวจะรายงานพระชายาเอง!”

“อือ แต่เรามิอาจหวังแค่มุกตะขาบฟ้าอย่างเดียวได้ยังต้องคิดทางหาวิธีอื่นด้วย!”

ทั้งสองคุยกันโดยไม่สนใจชิวเหวินซวงที่แสร้งน้อยใจอยู่ข้าง ๆ

ลู่หนานรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย คิดว่าตนอยู่ต่อก็ไม่ได้ช่วยอะไร จึงดึงชิวเหวินซวงที่กำลังปาดน้ำตาออกไป

ชิวเหวินซวงเก็บงำความแค้น นางแพ้แล้วรอบนี้ชัดเจนว่าจ้าวซวนฟังแค่คำพูดของหลิงอวี๋

นางจะเป็นเช่นนี้ต่อไปมิได้จักต้องพาชิวเฮ่ากลับมา!

ขณะนี้เองหลู่ชิ่งเดินเข้ามารายงานอย่างรีบร้อน

“พระชายา… ในวังส่งคนมาเยี่ยมเยียนท่านอ๋องขอรับ!”

เมื่อหลิงอวี๋ได้ยินก็จำต้องออกไปกับจ้าวซวน แต่ละคนที่มาเยี่ยมจะมีสักกี่คนหวังให้เซียวหลินเทียนหายจากใจจริงหรือ?

มิใช่มาดูว่าเซียวหลินเทียนตายหรือยังหรอกหรือ!

มาคราวนี้เป็นขันทีเซี่ย หมอหลวงจางกับหัวหน้าสถาบันแพทย์หลวงถังถีเตี่ยน!

หลังออกวังหลวงหลิงซวนก็ไม่เคยเห็นขันทีเซี่ยอีกเลย บัดนี้ได้พบขันทีเซี่ยก็ตื่นเต้นสองตาประกาย

ขันทีเซี่ยเห็นหลิงซวนยื่นตรงหน้าตนสภาพปกติ แถมยังสูงขึ้นเล็กน้อยกว่าตอนอยู่ในวัง

แต่งกายก็มีสง่าราศี ดูท่าจะใช้ชีวิตอยู่ตำหนักอ๋องอี้ได้ดีนัก!

ขันที่เซี่ยปลื้มใจมาก แต่กลับไม่แสดงสีหน้าพลางพยักหน้าต่อหลิงซวนเล็กน้อยจึงบ่ายไปหาหลิงอวี๋

“ตำหนักอ๋องอี้ องค์จักรพรรดิได้ยินว่าท่านอ๋องอี้ถูกลอบสังหารทรงกริ้วเป็นฟืนเป็นไฟ! ฝ่าบาทตรัสเด็ดขาดว่า จักตรวจสอบมือสังหารอย่างเข้มงวดขอรับ!”

“องค์จักรพรรดิทรงได้ยินว่า พระชายาหมดปัญญารักษาแผลของท่านอ๋องอี้ ฉะนั้นจึงให้ถังถีเตี่ยนกับหมอหลวงจางมาเป็นเพื่อนข้าโดยเฉพาะขอรับ!”

“ยิ่งมากคนมากกำลัง แม้ท่านไม่เชี่ยวชาญ แต่บางทีถังถีเตี่ยนกับหมอหลวงจางอาจช่วยได้!”