บทที่ 332

“ขันทีเซี่ย ท่านอ๋องรับกระบี่มากโขจริง ทุกดาบหมายคร่าชีวิต!”

“คนบงการเบื้องหลังจะเหี้ยมเกินไปแล้ว! วางพิษใส่ท่านอ๋องได้ลงคอ!”

“แม้หลิงอวี๋เป็นหมอ แต่หลิงอวี๋ก็จนปัญญารักษาพิษเหล่านี้!”

หลิงอวี๋แนะอาการของเซียวหลินเทียนให้ขันทีเซี่ย

ตาขันทีเซี่ยกะพริบเล็กน้อยชายมองหมอหลวงจางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

หลิงอวี๋นึกถึงในฉับพลัน หมอหลวงจางยังไม่ได้คุกเข่าขออภัยที่ตลาดตามเดิมพัน เขายังมีหน้ามาตำหนักอ๋องอี้ได้อย่างไร?

หรือว่าองค์ชายคังไม่เชื่อว่าเซียวหลินเทียนถูกพิษเลยเจาะจงให้หมอหลวงจางมาพิสูจน์หรือ?

ช่างเถอะ!

หากให้องค์ชายเว่ยรู้ว่าเซียวหลินเทียนถูกพิษจริง แล้วยืมปากเขาเผยแพร่ไป อาจลดระดับความสนใจของพวกเขาต่อเซียวหลินเทียนได้

ให้เวลาตนทุ่มเทรักษา!

“ถังถีเตี่ยน เจ้าดูออกไหมว่าคือพิษอันใด?”

หลิงอวี๋เห็นถังถีเตี่ยนลุกขึ้นพลันรีบเอ่ยถาม

ถังถีเตี่ยนส่ายศีรษะ “ตัวข้าไม่เคยพบพิษแบบนี้มาก่อน! ขออภัยพระชายา ข้าจนปัญญาขอรับ!”

“ข้าขอตรวจ!”

หมอหลวงจางรอไม่ไหวพลางนั่งลงตรวจชีพจรเซียวหลินเทียนฉับไว

หลิงอวี๋ไม่วางใจหมอหลวงจาง จ้องการกระทำของเขาตลอดหวั่นเขาแอบวางกลใส่เซียวหลินเทียน

โชคดีที่หมอหลวงจางโดนสายตาจับจ้องหลายคู่เลยไม่กล้าทำบุ่มบ่าม

หลังเขาตรวจชีพจรก็ผันไปตรวจเปลือกตาของเซียวหลินเทียน เป็นการยืนยันว่าถูกพิษจริง

หมอหลวงจางทำเป็นส่ายศีรษะพลางถอยหลัง

“วิชาแพทย์ของถังถีเตี่ยนกับพระชายาอ๋องอี้ต่างเหนือชั้นกว่าข้า พวกเจ้าไม่มีวิธีข้าก็ไม่มีวิธีเช่นกัน!”

ทุกคนถอยออกห้องผู้ป่วย หลิงอวี๋กลุ้มจนสีหน้าเศร้าหมองนางนึกถึงท่านฮั๋วจึงเอ่ยถาม

“ถังถีเตี่ยน ท่านฮั๋วไม่อยู่เมืองหลวงหรือ?”