บทที่ 37

หลิงซินกำลังมองหลิงอวี๋อย่างเหม่อลอย เนื่องถูกคำพูดครานี้ทำให้รู้สึกสะเทือนอารมณ์ และนึกถึงทุกสิ่งอย่างที่หลิงอวี๋ประสบมา

ทันใดนั้นนางก็เข้าใจความเหนื่อยยากของคุณหนูตัวเองแล้ว

ใช่ หากคนผู้หนึ่งแม้แต่ความตายก็ไม่กลัว แล้วยังจะกลัวอะไรอีกเล่า!

“คุณหนู เป็นหลิงหลานตีเจ้าค่ะ! หลิงหลานเคยเรียกบ่าวไปสอบถาม… นางถามว่าคุณหนูตายแล้วหรือยัง!”

“หลิงหลาน นางกล่าว… ว่าให้ข้าจับตาดูพระชายา! หากพระชายามีการเคลื่อนไหวอะไรให้รายงานนางทันทีเจ้าค่ะ!”

“นาง… นางกล่าวว่าตราบใดที่บ่าวเชื่อฟังจะขอให้ชิวเหวินซวงย้ายบ่าวไปเป็นนางรับใช้ของท่านอ๋องเจ้าค่ะ!”

หลิงอวี๋มองนางอย่างเงียบ ๆ ไม่กล่าวคำ

ทว่าแม่นมลี่กลับอดด่าขึ้นไม่ไหว “พระชายายังทรมาน พวกเจ้าทุกคนทรยศเจ้านาย ไยสวรรค์ไม่สาดอสนีบาตฟาดพวกเจ้าให้ตายไปเสีย! ”

หลิงซินส่ายหน้าลนลาน “แม่นม มิใช่แบบนั้นเจ้าค่ะ! ข้ามิได้รับปากนาง!”

“พระชายาเคยช่วยชีวิตบ่าวในปีนั้น! หากไม่มีพระชายาบ่าวคงสิ้นชีพไปนานแล้ว! บ่าวจะไม่มีวันทรยศพระชายาไปชั่วชีวี”

“เพราะเจ้าไม่ยินยอม นางจึงตีเจ้ารึ?”

หลิงอวี๋ดูออกว่าหากหลิงซินสาวน้อยผู้นี้รับสินบนจากหลิงหลานจริง ๆ ก็คงไม่ถูกทุบตีอย่างนี้

“เจ้าค่ะ พระชายาเฉียบแหลมนัก! หลิงหลานดึงหูข้าและผลักเข้ากำแพงเจ้าค่ะ!”

“นางยังกล่าวด้วยว่า คราก่อนที่บ่าวลอบออกตำหนักอ๋องไปขายสิ่งของ พ่อบ้านฟั่นยังจำมันได้อยู่!”

“นางให้บ่าวกลับมาคิดให้ดี ๆ หากไม่เชื่อฟังนาง นางจะให้พ่อบ้านฟั่นเอาบ่าวไปขายในซ่องโสเภณีเจ้าค่ะ!”

หลิงซินเผยความอึดอัดใจออกมาหมด “พ่อบ้านฟั่นก็มิใช่คนดีเช่นกัน ตาแก่ผู้นั้นไม่ตาย… เขา เขามักฉวยโอกาสตอนไม่มีคนลวนลามนางรับใช้!”

ขณะหลิงซินกำลังเอ่ยก็คุกเข่าลง ร่ำไห้กล่าวว่า “คุณ คุณหนู ข้าก็ไม่อยากเพิ่มเรื่องยุ่งยากท่าน แต่พวกเขาทำเกินไปจริง ๆ เจ้าค่ะ...”

เนื่องหลิงเยว่ก็อยู่ที่นี่ หลิงซินก็เลยลำบากใจที่จะกล่าวตรงไปตรงมาเกินไป

แต่ใบหน้าแดงระเรื่อของนางก็ทำให้หลิงอวี๋กระจ่างแจ้งแล้ว

นึกถึงท่าทีที่พ่อบ้านฟั่นปฏิบัติต่อหลิงซินอย่างตาเฒ่าไม่เคารพแม้แต่ตนเอง หลิงอวี๋ก็ล้วนโทสะจนหน้าเขียวหมดสิ้น!

หลิงซินเพิ่งอายุสิบสองปีเท่านั้น พ่อบ้านฟั่นก็กล้าลงมือนางแล้ว ช่างเป็นตาเฒ่าเดรัจฉานโดยแท้!

“เจ้ากล้าตีคนหรือไม่?” หลิงอวี๋กัดฟันกรอดถามขึ้น

ดวงตาหลิงซินทอประกาย ทราบดีว่าหลิงอวี๋ต้องแก้แค้นเพื่อตนแน่แท้ในครานี้ นางรวบรวมความกล้าตอบเสียงดังกังวานว่า “กล้าเจ้าค่ะ!”

เรื่องใหญ่สุดก็แค่ความตาย การถูกทุบตีเยี่ยงนี้ ถึงจะเป็นคนที่มีความอดทนสูงแค่ไหนก็มีขีดจำกัด ต้องมีน้ำโหกันบ้าง!