บทที่ 380

จ้าวเจินเจินเพิ่งจะเดินออกจากตำหนักอ๋องอี้ ก็มีนางรับใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาพลางเอ่ยเสียงเบา

“พระชายาคัง บ่าวเป็นนางรับใช้ของคุณหนูเสิ่นเจ้าค่ะ คุณหนูเสิ่นบอกว่าขอเชิญพระชายาดื่มชา นางรอพระชายาอยู่ที่โรงน้ำชาข้างหน้าเจ้าค่ะ!”

จ้าวเจินเจินยิ้มเล็กน้อย เรื่องที่เสิ่นจวนพักอยู่ในตำหนักอ๋องอี้ชั่วคราวนั้นนางรู้อยู่แล้ว

นางอยากแยกหลิงอวี๋กับเซียวหลินเทียนออกจากกัน และเสิ่นจวนผู้นี้ก็เป็นมีดที่เหมาะสมมาก!

จ้าวเจินเจินพานางรับใช้ไปที่โรงน้ำชา

เสิ่นจวนสั่งชาไปแล้ว เมื่อนางเห็นนางก็ยืนขึ้นต้อนรับ

หลังจากที่ทั้งสองทักทายกันแล้ว เสิ่นจวนก็รีบเปลี่ยนหัวข้อไปเรื่องของเซียวหลินเทียนอย่างรวดเร็ว

“พี่จ้าว ข้ารู้เรื่องในอดีตของพี่กับท่านพี่ของข้า พี่มาเยี่ยมเขา คงต้องเป็นห่วงเขาแน่ ๆ!”

จ้าวเจินเจินยิ้มพลางเอ่ย “เรื่องในอดีตมันเป็นอดีตไปแล้ว! วันนี้ข้ามาเยี่ยมเพราะสามีข้าขอให้ข้ามา!”

“พระองค์เป็นห่วงอาการบาดเจ็บของน้องสี่มาก เพียงแต่พระองค์งานยุ่ง ไม่มีเวลาถึงส่งข้ามาแทน!”

เสิ่นจวนรีบเอ่ย “ข้าผิดไปแล้ว! พวกท่านเป็นครอบครัวเดียวกัน ย่อมเป็นห่วงความปลอดภัยของท่านพี่ข้าอยู่แล้ว!”

“พี่จ้าว ข้าก็เป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยของท่านพี่ข้ามากเช่นกัน! แต่ท่านพี่ข้ามิฟังข้าเลย ข้าไม่มีทางเลือก จึงมาคุยกับท่านพี่!”

“หืม จวนเอ๋อร์ เจ้ากังวลเรื่องอันใดหรือ?”

จ้าวเจินเจินยิ้มพลางเอ่ย “เจ้าอยากแต่งงานใช่หรือไม่? พี่รู้จักคนที่มีความสามารถมากมาย เจ้ามีใจให้ใครหรือ? ข้าช่วยสานสัมพันธ์ให้ได้นะ!”

เสิ่นจวนหน้าแดง พลางกระซิบ “พี่จ้าว ข้าบอกแล้วท่านอย่าหัวเราะเยาะข้านะ ข้าชอบแค่ท่านพี่ของข้าเท่านั้น!”

จ้าวเจินเจินขมวดคิ้วเล็กน้อย แสร้งทำเป็นเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วย

“แต่ท่านพี่ของเจ้ามีพระชายาอยู่แล้ว! เจ้างดงามถึงเพียงนี้ ทั้งยังรู้ความเป็นเด็กดี… ไปเป็นชายารองมันจะอึดอัดใจเกินไปนะ!”

“พี่จ้าว ขอเพียงข้าได้อยู่กับท่านพี่ ข้าก็มิถือสากระไรหรอก!”