บทที่ 381

“ไม่ได้ ข้าจักต้องแต่งงานกับท่านพี่ข้า!”

เสิ่นจวนเอ่ยอย่างหนักแน่น “ข้าจักไม่มีทางแต่งงานกับผู้ใดนอกจากเขา!”

จ้าวเจินเจินแสร้งเป็นทุกข์ “สาวน้อย เหตุใดเจ้ามิฟังคำเตือนหนา! เห้อ มิรู้ว่าหลิงอวี๋มีกระไรดี ไฉนท่านพี่ของเจ้ามิหย่ากับนางแล้วมาแต่งงานกับเจ้านะ?”

“เจ้ารักท่านพี่ของเจ้าถึงเพียงนี้ ต้องทำให้ท่านอ๋องอี้มีความสุขได้อย่างแน่นอน!”

“จริงสิ งานฉลองวันพระราชสมภพครั้งที่แล้ว หลิงอวี๋พิสูจน์ว่าเด็กคนนั้นเป็นบุตรของท่านอ๋องอี้มิใช่หรือ? เหตุใดท่านอ๋องอี้มิพาเด็กคนนั้นไปเข้าราชวงศ์เล่า?”

“หรือว่าท่านอ๋องอี้ยังสงสัยอยู่ว่าเด็กคนนั้นมิใช่ลูกแท้ ๆ ของเขา?”

เสิ่นจวนเอ่ยด้วยความโกรธ “มิรู้ว่าท่านพี่คิดเยี่ยงไร… ข้าก็บอกเขาไปแล้วว่าการหลั่งเลือดพิสูจน์เชื้อสายนั้นมันมิจริง แต่เขามิฟังข้า!”

จ้าวเจินเจินเอ่ยราวกับไม่ได้ตั้งใจ “ท่านอ๋องอี้เป็นคนที่ต้องการหลักฐานแน่น จากที่ได้ฟังเขาไม่มีทางเชื่อแน่นอน เจ้าจักโน้มน้าวเขาเจ้าต้องมีหลักฐาน!”

“เรื่องนี้ผ่านมาหลายปีแล้ว ข้าจักไปหาหลักฐานได้จากที่ใดกัน?” เสิ่นจวนเอ่ยถามอย่างกังวล

จ้าวเจินเจินเหลือบมองเสิ่นจวนอย่างดูถูก นังหัวหมูนี่ เตือนชัดเจนถึงเพียงนั้นแล้ว นางยังมิเข้าใจอีก!

หรือว่าต้องให้ตนบอกนางตรง ๆ ว่าถ้าไม่มีหลักฐานก็สร้างหลักฐานขึ้นมาสิ?

“เจ้าใส่ใจสักหน่อยจักต้องพบมันเป็นแน่!”

จ้าวเจินเจินมิสามารถยอมบอกได้ ทำได้เพียงบอกใบ้อย่างมีไหวพริบ

“ยามนี้ท่านอ๋องอี้เป็นเช่นนี้ มิสามารถทำเรื่องที่สามีภรรยาทำกันกับหลิงอวี๋ได้...”

“แมวขโมยของคาวไปแล้วไม่มีทางลืมรสชาตินั้น… บางที หลิงอวี๋อาจจะไปเจอใครลับหลังอีกก็ได้!”

“ขอเพียงเจ้าจับนางได้คาหนังคาเขา องค์จักรพรรดิไม่มีทางทนให้คนเช่นนี้เป็นสะใภ้ของราชวงศ์เป็นแน่ ท่านอ๋องอี้จักต้องหย่ากับนางแน่นอน!”

ดวงตาของเสิ่นจวนเป็นประกาย ใช่แล้ว หากนางจับตาดูหลิงอวี๋อย่างใกล้ชิด จะต้องพบหลักฐานอย่างแน่นอน!

“พี่จ้าว ขอบคุณนะเจ้าคะ ข้ารู้แล้วว่าต้องทำเยี่ยงไร!”

จ้าวเจินเจินบรรลุเป้าหมายแล้ว ก็เปลี่ยนหัวข้อพูดคุย ทั้งสองคุยกันไปสักพัก จ้าวเจินเจินก็ไป

หลังจากที่จ้าวเจินเจินขึ้นรถม้า นางก็ยิ้มอย่างเย็นชา

ไม่รู้ว่าเสิ่นจวนหัวหมูนั่นเข้าใจความคิดของนางจริง ๆ หรือไม่!

แต่ไม่สำคัญหรอก นางจะคอยช่วยผสมโรงอยู่เบื้องหลังเอง!

หลิงอวี๋พาหลิงเยวี่ยไปเยี่ยมท่านอดีตเสนาบดี ท่านอดีตเสนาบดีฟื้นตัวได้ดีทีเดียว